"มีอะไรหรือ?" ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงปกติ
"ถังถงของเธอถึงเวลาฉีดวัคซีนแล้ว มานี่ เดี๋ยวเราไปด้วยกัน" น้ำเสียงของอีกฝ่ายราบเรียบไร้อารมณ์
สมองของชูหว่านหยุดทำงานไปชั่วขณะ
ปลายสายส่งเสียงเนือย ๆ มาให้อีกครั้ง "ชูหว่าน นี่แมวของเธอนะ ค่าเลี้ยงดูตลอดหลายปีมานี้ฉันไม่คิดกับเธอแล้ว แต่เธอคงไม่ถึงกับไม่มีเวลาแค่นี้หรอกมั้ง?"
"………" พูดซะเธอกลายเป็นหญิงเลวที่ทิ้งผัวทิ้งแมวไปเลย
เรื่องถังถงนี่ ชูหว่านก็รู้สึกผิดและใจคอไม่ดีอยู่บ้างเหมือนกัน เธอจึงจำต้องบอกว่าตัวเองมีเวลา
อีกฝ่ายถามว่า "ส่งที่อยู่ให้ฉันหน่อย ฉันจะพาแมวไปสมทบ"
"ฉันอยู่..."
"ส่งโลเคชัน"
แล้วสายก็ตัดไป
"..."
ชูหว่านพูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่ เขาเป็นถึงราชาไร้มงกุฎที่เกิดและโตในเป่ยเฉิง จะไม่คุ้นเคยกับทุกซอกทุกมุมของเป่ยเฉิงได้ยังไง? จะให้ส่งที่อยู่ไปทำไมกัน
จนใจ เธอจึงต้องแอดวีแชตของเขาแล้วส่งตำแหน่งไปให้
"คุณคะ ที่นี่ถูกใจไหมครับ? ถ้าไม่พอใจ ผมยังมีอีกหลายหลัง พาไปชมได้นะครับ"
ท่าทีของนายหน้ายอดเยี่ยมมาก จนชูหว่านรู้สึกเกรงใจ "ขอโทษนะคะ พอดีดิฉันมีธุระด่วนกะทันหัน ไว้วันหลังมีเวลาแล้วค่อยนัดคุณใหม่นะคะ"
นายหน้าตอบอย่างสุภาพว่าไม่เป็นไร แถมยังปลอบเธอว่า "ฟังจากน้ำเสียงที่คุณรับโทรศัพท์นี่ สามีเก่าโทรมาใช่ไหม? เรื่องลูกสินะ? เฮ้อ... หย่าร้างนี่ สงสารที่สุดก็ลูกนี่แหละ แล้วก็... การจะแต่งงานต้องคิดให้ดี จะมีลูกยิ่งต้องคิดให้ดี"
"!!!"
นี่มันเหลวไหลสิ้นดีเลย
ระหว่างยืนรอรถอยู่ข้างทาง ชูหว่านอดหัวเราะขื่น ๆ ออกมาสองสามทีไม่ได้
พวกเขาจัดว่าเป็นอะไรกันนะ?
แม้แต่แฟนเก่าก็ยังไม่ใช่
อย่างมากก็เรียกได้ว่าคิดถึงแต่ไม่ได้ครอบครอง จีบไม่ติด หรือไม่ก็... คู่นอนแค่สามวัน