ในที่สุด อาหารและซุปก็เป็นเมิ่งหวยจินที่โทรไปบอกคุณป้าที่ชานเมืองฝั่งตะวันตก ให้ทางนั้นจัดการทำ แล้วให้จ้าวเหิงนำมาส่ง
“หัวหน้าทีม คุณชูหว่านเป็นอะไรไปครับ” จ้าวเหิงพูดพลางจะเดินเข้าห้อง “ป่วยหรือเปล่า”
เมิ่งหวยจินรับปิ่นโตอาหารมา พลางถีบไปหนึ่งทีสกัดไว้ “กลับไป”
“...” จ้าวเหิงงงไปหมด “ป่วยก็ต้องไปโรงพยาบาลนะครับ นอนอยู่แบบนี้คงไม่ดี”
สีหน้าเมิ่งหวยจินหม่นมอทันที ดูท่าว่าประโยคต่อไปอาจเป็นคำสั่งแบกน้ำหนัก 15 กิโลเมตร
จ้าวเหิงสะดุ้ง รีบเผ่นทันที
.
หลังจากชูหว่านให้น้ำเกลือหมดขวดหนึ่ง เรี่ยวแรงก็ฟื้นขึ้นมาบ้าง ฝืนลุกไปล้างหน้าล้างตา แล้วออกมานั่งที่ห้องรับแขกหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง กลับหาไม่เจอเสียอย่างนั้น!
“กินข้าวก่อน” เมิ่งหวยจินจัดอาหารจัดเต็มบนโต๊ะ น้ำเสียงกลับไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนก่อนหน้า แฝงความนุ่มละมุนอยู่หลายส่วน
“มือถือฉันล่ะ” เธอค่อยๆ ขยับเข้าไป
ชายหนุ่มตักซุปใส่ชามให้เธอ เอ่ยสั้นๆ ได้ใจความว่า “ไม่ให้”