“อีกอย่าง เรายังไม่เคยคบกันเลย จะเรียกว่าคืนดีกันก็ไม่ได้” ชูหว่านเบ้ปากเสริมอีก
ชั่วขณะหนึ่ง เมิ่งหวยจินเหมือนเห็นเงาของเด็กสาวขี้เล่นคนนั้นในตัวเธอ แต่มันก็แค่เสี้ยววินาที
ตอนนี้เธอปั้นคำตอบหรือคำโกหกได้แนบเนียนไร้ที่ติเสมอ
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมา โน้มตัวลง มือข้างหนึ่งกำต้นคอของเธอไว้ ฝ่ามืออีกข้างโอบแก้มเธอแล้วดึงเข้าหาตัวแผ่วเบา ภายใต้สายตาที่จับจ้องของเธอ โดยไม่รอให้เธอปฏิเสธ ริมฝีปากชุ่มชื้นก็ประทับลงบนมุมปากของเธอ ค้างอยู่อย่างนั้นหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนคลุมทั่วทั้งริมฝีปากของเธอ
จูบนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ ที่มีไม่กี่หน มันไร้ซึ่งตัณหา ไร้ความกราดเกรี้ยว และไม่ใช่การลงทัณฑ์
รสหวาดหวั่นและอ่อนไหวแผ่ซ่านอยู่ในร่องริมฝีปากและฟัน เสริมเสน่ห์คลุมเครือ แผ่วเบา อ่อนโยน เป็นจูบแบบอย่างระหว่างชายหญิง
ทว่าชูหว่านกลับนิ่งงันราวกับท่อนไม้ ราวกับไม่ใช่คนเดียวกับที่เคยห้าวหาญจูบเขา
เมิ่งหวยจินเคลิบเคลิ้มในรสจูบ พึมพำด้วยเสียงสั่นเครือว่า “อ้าปาก หลับตาลง”