"ใช่แล้ว" ชูหว่านมองเขาอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า "ฉันรอไม่ไหวที่จะแต่งงานกับเขาขนาดนี้เลย!"
เมิ่งหวยจินจ้องมองเธอลึกซึ้ง เผยรอยยิ้มเลือนรางซีดเซียว ก่อนหันหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก
.
การเจรจาเรื่องแต่งงานเป็นไปอย่างราบรื่น
เมื่อมาถึง ตระกูลโจวนำของขวัญล้ำค่ามาด้วย เมิ่งหวยจินก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านอย่างเต็มที่ จัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกผู้มาเยือนจากแดนไกล
ระหว่างมื้ออาหาร เมิ่งชวนพูดกับชูหว่านด้วยความผิดหวัง "คราวนี้เจ้าดื้อดึงเกินไปแล้ว ที่พี่จินให้เชฟระดับงานเลี้ยงของประเทศมาทำอาหาร ก็เพื่อให้เจ้ามีหน้ามีตาในตระกูลโจว เจ้ากลับกระตือรือร้นอยากแต่งงานเสียเต็มประดา ถ้าวันหน้าเจ้าโดนรังแกในตระกูลโจว อย่าร้องไห้กลับมาหาพวกเรานะ"
"เพื่อให้ฉันมีหน้ามีตาในตระกูลโจว เขาช่างคิดมากจริง ๆ" ชูหว่านก้มหน้ากระดกน้ำร้อน รู้สึกว่าน้ำนั้นออกจะกร่อย ๆ เธอไม่เงยหน้า หลุบตาลงพูด "ฉันซาบซึ้งในความหวังดีของเขา"
เมิ่งชวนถอนหายใจ "ลูกสาวพอโตก็ห้ามไม่อยู่จริง ๆ!"
"หว่านหว่าน เราไปรินเหล้าให้ผู้ใหญ่กันเถอะ" โจวเจ๋อกระซิบเตือนเบา ๆ
ชูหว่านพยักหน้า ยกแก้วตรงหน้าขึ้น รินเหล้าอวยพรตามลำดับ
เริ่มจากคุณน้าและคุณน้าสะใภ้จากฝั่งตระกูลเว่ย
ชูหว่านขอบคุณพวกเขาที่ดูแลตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย
ต่อมาคือพ่อแม่ของโจวเจ๋อ เธอไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้โจวเจ๋อพูดแทน
แล้วก็ถึงเมิ่งชวน ชูหว่านเอ่ยทั้งน้ำตาคลอ "คุณน้าเมิ่งชวน ท่านดีกับข้าจริง ๆ พาไปกินพาไปเล่น ตามใจข้า สนับสนุนข้า กลางฤดูหนาวยังไม่คิดว่าเดินทางไกลถึงตงเฉิงเพื่อไปฉลองวันเกิดให้ข้า ทุกปีก็เตรียมของขวัญให้ วันนักขัตฤกษ์ก็ไม่เคยลืมโทรมาถามไถ่... ข้าจริง ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อแสดงความซาบซึ้ง... ทุกอย่างอยู่ในแก้วเหล้านี้แล้ว"