ชูหว่านกวาดตามองไปในลานบ้าน แต่กลับไม่เห็นน้องสาวบุญธรรมของเธอ
หลายวันมานี้ ไป๋เฟยจะเข้ามา "แบ่งปัน" รายละเอียดการอยู่ร่วมกับพี่ชายบุญธรรมของเธอในห้องทำงานอยู่ทุกวัน ส่งตอนเช้า รับตอนค่ำ ตามใจสารพัด... เนื้อหาหลากหลายแง่มุม สุดจะตื่นตาตื่นใจนัก
ทางด้านนี้ เมิ่งหวยจินย้ำอีกครั้งว่า "ตอนนี้ยังเปลี่ยนใจยังทันนะ"
ชูหว่านสบตาเขาอย่างเรียบเฉย พลางเอ่ยว่า "วันนั้นที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน เราสองคนพูดกันชัดเจนดีแล้ว ถามซ้ำอีกก็ไร้ความหมาย"
นิ้วของเมิ่งหวยจินหมุนคลึงกระดุมปลายแขนอย่างเอื่อยเฉื่อยพลางมองเธอนิ่ง
ขณะนั้น พ่อบ้านเข้ามารายงานว่า "คุณชาย พวกเขามาแล้วครับ ตามคำสั่งของท่าน ได้เชิญไปรับรองที่ห้องรับรองใหญ่แล้ว"
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนสีหน้าไม่เปลี่ยน แล้วตอบรับเสียงเรียบว่า "ชงชา"
เมิ่งชวนก็ลุกยืนตามไปด้วย พลางกระซิบข้างหูชูหว่านว่า "เดี๋ยวเราคุยกัน เจ้าอย่าพูดมาก แล้วก็อย่าปกป้องไอ้หนุ่มคนรักของเจ้าด้วย สรุปคือ พี่จินจะช่วยเจ้าให้ได้อะไรมากกว่าเดิม"
ชูหว่านตอบรับเบาๆ แล้วเดินตามหลังเขากับเมิ่งหวยจินไป
.
ภายในห้องรับรองใหญ่ สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นธุลีแม้เพียงน้อย บรรยากาศคลาสสิกโบราณ งดงามและมีรสนิยมยิ่ง
ก้าวเท้าเข้าไป บิดามารดาของโจวเจ๋อต่างลุกขึ้นยืน แสดงอาการกระสับกระส่ายเล็กน้อย "คุณชายเมิ่ง"
เมิ่งหวยจินผงกศีรษะเล็กน้อยส่งสัญญาณให้นั่งลง "ไม่ต้องเกรงใจ"
ได้รับอนุญาตแล้ว อีกฝ่ายจึงนั่งลง
ทางด้านตระกูลเว่ย เว่ยเทียนหมิงยื่นมือเข้ามาอย่างกระตือรือร้น "คุณชายเมิ่ง เมื่อก่อนเราเคยร่วมประชุมกัน อีกทั้งยังเคยรับประทานอาหารด้วยกันหลายครั้ง"
เมิ่งหวยจินยื่นมือไปสัมผัสเบาๆ "จำได้ดี คุณเว่ย" แล้วจึงผงกศีรษะให้กับเว่ยเซียงหยุนที่อยู่ด้านข้างเล็กน้อย "คุณหนูเว่ย"
แขกเหรื่อแบ่งเป็นสองฝ่าย เมิ่งหวยจินนั่งประจำที่ตำแหน่งประธาน
บรรยากาศเคร่งขรึมเป็นทางการเกินไปสักหน่อย
ชูหว่านสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่กลับเผลอขยำนิ้วมือจนแดงโดยไม่รู้ตัว