เรี่ยวแรงที่ไม่อาจดิ้นหลุด
อุณหภูมิจากมือของเขา แผดเผาจนผิวหนังแทบลอก
ถังถงร้อง "เหมียว" ยาวเสียงหนึ่ง เงยหน้ามองทั้งสองที่เผชิญหน้ากันอย่างไม่ลดละ แล้วแผล็บเดียวก็มุดหายเข้าไปใต้โซฟา
"ปล่อยฉัน" ชูหว่านเอ่ยเรียบๆ
เมิ่งหวยจินไม่สะทกสะท้าน ก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว จนแทบจะแนบชิดตัวเธอ
ชูหว่านยกมือตีมือเขา
เขาไม่ได้ออกแรง แต่กลับถูกปัดหลุดอย่างง่ายดาย
"เมื่อกี้โต๊ะอาหารก็บอกแล้วนี่คะ หมั้นแล้วก็เที่ยวด้วยกัน พรุ่งนี้ก็ไปแล้ว" เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบ "คุณก็อวยพรให้ฉันแล้วไม่ใช่หรือ ตอนนี้จะมาไม้ไหนคะ"
"ฉันอวยพรให้เธอ ไม่ใช่ให้พวกเธอ" ดวงตาของเมิ่งหวยจินเต็มไปด้วยความเย็นชา "ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่เคยยินยอมเรื่องแต่งงานของพวกเธอ"
ชูหว่านเบี่ยงสายตา สงบนิ่ง "แล้วยังไงล่ะคะ เรือออกจากฝั่งไปแล้ว"
เมิ่งหวยจินหรี่ตา ก้าวเข้าหาเธอต่อจนเข้าไปถึงห้องนอนที่เขานอน
เขาผลักประตูอย่างแรง ปล่อยให้เธอเข้าไป ตนเองก็ตามเข้าไป ปิดประตู แล้วยกแขนยาวข้ามศีรษะเธอยันผนังไว้ ดักตัวเธอเอาไว้:
"เรือออกจากฝั่งหมายความว่าไง เธอนอนกับมันแล้วหรือไง"
ลมหายใจเหนือศีรษะโหมกระหน่ำราวกับคลื่นความร้อน ชูหว่านถอยก็ไม่ได้ หลีกก็ไม่พ้น
มองเมิ่งหวยจินอีกครั้ง นัยน์ตาเธอแดงก่ำไปด้วยสีเลือด:
"นอนแล้วยังไง ไม่นอนแล้วยังไง"
เมิ่งหวยจินฉายแววตาคมกริบสองสายทันที ก้มลง มือวางบนเอวที่อ้อนแอ้นของเธอ ลมหายใจหนักๆ พัดผ่านแก้มเธอ:
"นอนหรือยังนอน ฉันลองพิสูจน์ด้วยตัวเองก็รู้ไม่ใช่หรือไง"
"เมิ่งหวยจิน คุณมันเลว" ชูหว่านด่าอย่างเจ็บปวดพลางทุบอกเขา แก้มและใบหูร้อนซู่วูบแล้ววูบอีก
"เรื่องเลว เทียบกับเธอแล้วฉันมันป้าแก่เลยชูหว่าน"
เมิ่งหวยจินฉวยโอกาสรั้งแขนทั้งสองข้างของเธอ ผลักคนลงบนเตียง ทาบทับลงไป ยกมือเปิดไฟ
ชั่ววูบนั้น ตาแดงก่ำของเขาถูกเปิดเผยต่อสายตาอันพร่ามัวน้ำตาของเธอจนหมดสิ้น
"จะให้ฉันเริ่มจากตรงไหน" เขาอยู่บนร่างเธอเช่นนี้ มองเธอ เอ่ยถามซ้ำ เสียงแหบพร่า "ชูหว่าน จะให้ฉันเริ่มจากตรงไหน"
น้ำตาเร่าร้อนเอ่อคลอขอบตา ชูหว่านก็ถามเขาทั้งน้ำตาอาบแก้ม "เมิ่งหวยจิน แล้วคุณจะให้ฉันเริ่มจากตรงไหนล่ะคะ"
เริ่มจากตรงไหนงั้นหรือ... มันยุ่งเหยิงไปหมดนานแล้ว