ในห้องทำงาน เมิ่งหวยจินไม่ได้จับมือชูหว่าน แต่พอออกจากประตู เขาก็จับมือเธอทันที
เมื่อรู้ว่าไม่อาจดิ้นหลุด เธอก็ไม่ยอมเสียแรงขัดขืนให้เปล่าประโยชน์
แต่พอดีในจังหวะนั้น เหวินชิงเดินเลี้ยวมาจากมุมทางเดินมาประจันหน้าพอดี
ต่างจากพวกคนก่อน หน้าตาของเหวินชิงไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแค่ชะงักเล็กน้อย แล้วเลิกคิ้วอย่างเปี่ยมความหมาย ก่อนจะทำเป็นไม่เห็นและทำธุระของตนต่อไป
“...”
ความรู้สึกนี้ ไม่รู้จะอธิบายยังไงจริงๆ
นั่นคืออาจารย์ของเธอนะ!
ฝ่ามือของชูหว่านพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ในชั่วพริบตา
เมิ่งหวยจินรู้สึกได้ ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดให้เธอ แล้วยิ้มบางๆ “คุณหนูชู ความห้าวหาญแต่ก่อนของคุณหายไปไหนเสียแล้ว?”
“หนุ่มคนอง” เธอทำสีหน้าจริงจังในลิฟต์ “คุณจะทำให้ทุกคนรู้กันหมดจริงๆ หรือคะ?”
“รู้กันหมดว่าอะไร?” ความดุดันในห้องทำงานเมื่อครู่นั้นสลายไปหมดแล้ว เมิ่งหวยจินก้มหน้าลงเข้ามาใกล้ “รู้กันหมดว่าเรากับคุณ... ลักลอบรักกัน?”
“... นี่ฉันเลิกตามจีบคุณแล้วนะ”
“ผมรู้” เขาแย่งพูดประโยคต่อไปของเธอ “และเราก็ยังไม่ได้คืนดีกัน”
“... ใช่! รู้ตัวก็ดีแล้ว”
.
ออกจากลิฟต์ มาถึงรถ เมิ่งหวยจินเปิดประตูด้านผู้โดยสารให้เธอขึ้นก่อน ปิดประตูให้ แล้วจึงไปขับรถ
เจ้าหน้าที่สองคนที่คอยตามอยู่ห่างๆ ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
“ตอนที่เหวินชิงบอกว่าจะดึงคุณไปแผนกของเธอ ผมไม่เห็นด้วยแต่แรก” ชายหนุ่มออกรถพลางพูดเสียงเย็น “เพราะมันอันตรายมาก”
ชูหว่านมองเขาตรงๆ “เรื่องนี้เราเคยคุยกันมาก่อนแล้วนะคะ เรื่องงานของคุณ คุณจะเข้ามาก้าวก่ายมากเกินไปไม่ได้”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “นี่ผมก็ไม่ได้ก้าวก่ายไม่ใช่หรือ?”
“ที่ฉันถูกยืมตัวมาทำงานที่เป่ยเฉิง ไม่ใช่เพราะคุณก้าวก่ายหรือคะ?” เธอเปิดกระติกน้ำดื่มน้ำ
เมิ่งหวยจินยื่นมือมาหาเธอ หมายความว่าตัวเองก็จะดื่มด้วย
เธอกำลังลังเลว่าจะให้ดีหรือไม่ ฝ่ายนั้นก็แย่งกระติกน้ำจากมือเธอไปเอง จิบน้ำตรงที่เธอดื่มไปเล็กน้อย แล้วส่งคืนให้ พลางหันมามองเธอหางตา:
“เป็นไง? ถ้าไม่กลับมา นี่จะให้ผมไปตงเฉิงเพื่อดื่มเหล้างานมงคลสมรสของคุณกับคุณชายตระกูลโจวงั้นหรือ?”
“...”