ลำคอถูกมีดบาดทะลุผิวหนัง แสบปร่า
นี่เป็นครั้งแรกที่ชูหว่านรู้สึกใกล้ความตายขนาดนี้ เธอรู้สึกว่าเลือดในกายแข็งตัวในพริบตา สมองก็ว่างเปล่าชั่วขณะ สูญเสียเสียงพูดไปชั่วครู่
สิ่งที่ตามมาคือกลิ่นสาบเหม็นเน่าและกลิ่นคาวเลือดของวังเฉิง “เพื่อเด็กนักเรียนที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองสักหน่อย แกถึงกับกล้ามาจริง ๆ”
“นักข่าวชู ฉันควรพูดว่าแกยิ่งใหญ่หรือโง่ดีล่ะ”
ชูหว่านถูกเขาจับตัวขึ้นตึกไป กว่าจะเรียกเสียงตัวเองกลับคืนมาได้ก็ผ่านไปหลายอึดใจ “วังเฉิง ถ้าฉันเป็นนาย ในเมื่อใจกล้าคิดจะทำถึงขนาดนี้ ก็ต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้มที่สุด เรียกเงินก้อนโตแล้วหนีไปใช้ชีวิตสุขสบายต่างประเทศ”
“ไม่ใช่ก่อคดีฆ่าคน ตราบใดที่วันนี้มีคนตายที่นี่ นายต้องหนีไม่พ้นเป่ยเฉิงแน่”
วังเฉิงกระชากเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งขึ้นมาถึงชั้นบนสุด “ไอเดียก็บ้าระห่ำดีนะ ดูท่าแล้ว แกนี่มีแววจะเป็นคนเลวเหมือนกัน”
นั่นเป็นห้องไม่ฉาบปูนสลัว ๆ ห้องหนึ่ง ชูหว่านก้าวเข้าไปก็เห็นเด็กสามคนเบียดเสียดรวมกันอยู่ในมุม
ดูจากท่าทางแล้ว น่าจะเพิ่งอยู่ชั้นประถมสองหรือสาม เป็นเด็กผู้ชายสองคนและเด็กผู้หญิงหนึ่งคน ถูกขู่จนร้องไห้เสียงไม่ออกแล้ว
“ก็บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าฉันมา นายจะปล่อยพวกเขาไป” ชูหว่านพยายามกลั้นอารมณ์ที่แทบจะด่าออกมาเต็มปาก พยายามพูดดีเกลี้ยกล่อม
วังเฉิงกดเธอลงบนเก้าอี้เหล็กที่เตรียมไว้ล่วงหน้า จากนั้นล็อกมือทั้งสองข้างของเธอไว้บนที่ท้าวแขนข้างเก้าอี้ แล้วใช้สันมีดตบลงบนแก้มเนียนละเอียดของเธอ
“ทำไมแกถึงโดนหลอกง่ายอย่างนี้ ฉันบอกให้ปล่อยก็ปล่อยเลยเหรอ ปล่อยพวกมันไป แต้มต่อของฉันก็ลดลงน่ะสิ”
ใบหน้าถูกสันมีดตบจนแสบร้อน ชูหว่านหันไปทางนั้นแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่”
“เฮอะ ช่างใจดีจริง” วังเฉิงจิกคางเธอขึ้นมาทันที “แต่แกมั้ยรู้ไหม พวกมันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ก็เพราะแก”
ชูหว่านจ้องเขม็งใส่เขา สะบัดมือเหม็นสาบของเขาทิ้ง ใบหน้าจึงถูกเลอะรอยนิ้วมือดำ ๆ หลายรอยเพราะเหตุนี้