"ชั้นห้าไม่มีใคร" เสียงของเติ้งซือหยวน ลูกน้องในทีมดังขึ้นในวิทยุ "เป็นไปได้ไหมว่าพวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่"
เมิ่งหวยจินสั่งให้นักบินบินเข้าไปใกล้ขึ้น ดวงตาจ้องผ่านกล้องเล็ง มองไม่เห็นใคร ขมวดคิ้ว
"ต้องอยู่ที่นี่แน่" เขาวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทุ้มต่ำ "ขึ้นดาดฟ้าไป หามุมอับ ไอ้แซ่วังนั่นมันเสียสติไปแล้ว ถ้าพบว่ามันมีแรงจูงใจจะฆ่าตัวประกัน ให้ยิงทิ้งทันที ไม่ต้องขออนุญาต ยิงทิ้งทันที!"
"อย่าให้ตัวประกันเป็นอันตราย"
คำสั่งก่อนหน้าของเมิ่งหวยจินหนักแน่นทรงพลังราวกับฟ้าผ่า แต่วลีสุดท้ายนี้ กลับเหมือนสายลมอ่อนโยนที่พัดมาท่ามกลางระเบิดครั้งใหญ่ นุ่มนวล แผ่วเบา
เหล่าลูกน้องเป็นครั้งแรกที่ได้ยินเขาอ่อนโยนทางวิทยุสื่อสารแบบนี้ นิ่งไปครึ่งวินาที ก่อนจะตอบว่า
"รับทราบ"
"รับทราบ"
"รับทราบ..."
"รายงาน พบเป้าหมายแล้ว อยู่บนดาดฟ้า ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของ ห้องไม่ใหญ่ คนร้ายจับตัวประกันซ่อนอยู่ข้างใน มุมมันพลิกแพลงมาก ตอนนี้ยังไม่มีจุดซุ่มยิง"
"พบเด็กสามคน ได้รับการช่วยเหลือออกมาแล้ว ตัวประกันกับคนร้ายอยู่ในห้องด้านใน ทางเข้าออกทางเดียวคือประตูเหล็ก ถ้าพังเข้าไปอาจจะทำให้คนร้ายตกใจ หัวหน้าครับ โปรดสั่งการ"
"เฝ้าประตูนั้นไว้ อย่าเพิ่งขยับ" เมิ่งหวยจินเปลี่ยนเป็นนั่งบนประตูห้องนักบิน ขาข้างหนึ่งงอเข่า อีกข้างเหยียบบนฐานล้อลงจอด "เครื่องหนึ่ง คุ้มกันด้านหน้า เครื่องสอง คุ้มกันด้านหลัง ฉันไปด้านข้าง"
.
เงียบไปครู่หนึ่ง แต่เพียงครู่เดียว นอกเหนือจากหลังประตูเหล็กนั้นที่เงียบสนิทแล้ว ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นที่ผนังด้านหน้าและด้านหลัง
วังเฉิงหูอื้อไปหมด รู้สึกเหมือนตัวเองถูกยิงจนพรุน อย่างกับถูกผีเข้า เดี๋ยวก็ผลักตัวประกันไปข้างหน้า เดี๋ยวก็ถอยหลัง สลับไปมาเช่นนี้ สติแตก ตะโกนลั่น