บนโต๊ะหินอ่อนขาวในลานบ้าน มีมดสอดแนมตัวหนึ่งกำลังเดินสำรวจเส้นทาง
เมิ่งหวยจินหยิบกิ่งไม้แห้งขนาดเท่าตะเกียบขึ้นมาจากพื้น ขวางทางมดสอดแนมตัวนั้นไว้ โดยไม่รีบร้อนที่จะเข้าเรื่องสำคัญ
หากแต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาจ้าวเหิง แล้วเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “พาตัวชูหว่านมาที่คฤหาสน์ตระกูลเจี่ยง”
โหวเอี้ยนเชินขยี้ก้นบุหรี่จนดับสนิท ผิดวิสัยที่หันไปชำเลืองมองเขาคราหนึ่ง
แล้วหันกลับมามองเจี่ยงเจี๋ย แววตาของชายหนุ่มลึกราวกับห้วงเหวเยือกเย็น “โหวเนี่ยนอยู่ที่ไหน”
เจี่ยงเจี๋ยหัวเราะเยาะ “น่าประหลาดใจจริงนะ คุณชายโหวดูแลน้องสาวตัวดีของคุณไม่อยู่ ยังจะมาถามหาพี่สะใภ้ตกกระป๋องอย่างฉันอีกหรือ”
โหวเอี้ยนเชินไม่สนใจคำเสียดสีของนาง สายตากลับจับจ้องไปยังเด็กที่ถูกพี่เลี้ยงอุ้มอยู่ตรงมุมหนึ่ง มุมปากยกยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี
สีหน้าเจี่ยงเจี๋ยพลันมืดครึ้ม ก้าวพรวดเข้าไปขวางหน้าเด็กไว้ “คุณจะทำอะไร”
โหวเอี้ยนเชินไม่สะทกสะท้าน น้ำเสียงทุ้มต่ำชื้นเย็น “ก่อนที่คุณหนูชูของหวยจินจะมาถึง ข้าต้องรู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนอยู่ที่ไหน”
คราวนี้ถึงคราวที่เมิ่งหวยจินชำเลืองมองเขาแล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะ