เมื่อแสงแรกของวันสาดผ่านหน้าต่างสูงจรดพื้นลงบนผ้าปูที่นอน เมิ่งหวยจินเพิ่งจะหยุดอีกครั้ง
สัมผัสได้ถึงร่างกายของชูหว่านที่ร้อนผ่าว เขาแนบริมฝีปากข้างหูเธอ น้ำเสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนาที่เพิ่งผ่านพ้น
“เพื่อนเธอบอกว่าเธอมือเท้าเย็น แต่ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ฉันตั้งใจสังเกต ไม่เย็นเลย หว่านหว่าน บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
หากถูกกระทำถึงเพียงนั้นแล้วยังเย็นอยู่ ก็คงเป็นศพไปแล้ว
ชูหว่านแม้จะไม่ใช่ศพ แต่ก็แทบไม่ต่างกัน ครึ่งเป็นครึ่งตาย
เสียงแหบแห้งจนผิดรูปผิดร่าง ร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัว ราวกับถูกดึงกระดูกออกไปจนหมด แล้วถูกบดขยี้อย่างไม่มีชิ้นดี บัดนี้เหลือเพียงกองเนื้อและเลือด
เมิ่งหวยจินใช้การกระทำจริง ทำให้คำพูดโอหังของเธอกลายเป็นคำพูดที่ไร้ความหมาย
สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอับอายที่สุด คือ... รอยฝ่ามือบนบั้นท้าย
ชูหว่านนอนขดตัวอ่อนปวกเปียกบนเตียงนุ่ม เปลือกตาปรือขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีเชอร์รี่ขมวดย่นไปพร้อมกับคิ้วเรียวสวย ในดวงตาฉายแววน้ำตาคลอ ดูแตกสลายจนบอกไม่ถูก ราวกับผ่านการเดินทางข้ามภูเขาและสายน้ำนับหมื่นลี้
เมิ่งหวยจินเองก็รู้ตัวว่าลงมือหนักเกินไป จึงจุดบุหรี่สูบต่อเนื่องสองมวน ควันบุหรี่คละคลุ้งผ่านรอยข่วนบนแผ่นหลังและลำคอของเขา เมื่อลมพัดผ่าน จึงรู้สึกแสบเล็กน้อย
ในห้องนั่งเล่นมีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นของชูหว่าน
เขาคาบบุหรี่เดินออกไป ล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเธอ เห็นหน้าจอชื่อโจวเจ๋อ ไม่ทันคิดอะไร กดวางสายทันที แล้วปิดเครื่อง
ดับก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ห้องนั่งเล่น แล้วกลับไปที่ห้องนอน ค้นกางเกงสแล็กของตัวเองจากกองเสื้อผ้าที่รกรุงรังบนพื้น หยิบโทรศัพท์มือถือส่งข้อความบอกเหวินชิงว่าชูหว่านลาหยุดสามวัน พร้อมจัดการตารางงานเล็กน้อย แล้วก็ปิดเครื่องเช่นกัน กลับไปนอนบนเตียง
แขนแตะไหล่บางของชูหว่าน สัมผัสได้ว่าร่างเล็กๆ ของเธอแม้จะหลับไปแล้วก็ยังคงสั่นสะท้านเป็นครั้งคราว เมิ่งหวยจินก็ชะงักไปทันที