ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยมีสีสันกว่าที่ชูหว่านเคยคิดไว้มาก และในขณะเดียวกันก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง
เธอต้องวิ่งเก็บหน่วยกิตไปด้วย พร้อมกับต้องดูแล “กิจการ” ของตัวเองไปด้วย
ใช่แล้ว เธอกลายมาเป็นนักร้องนำของ “วงกระจกเว้า” ในเวลาต่อมา
สาเหตุที่เธอเข้ามาร่วมวงโดยตรงก็เพราะการบีบบังคับและหลอกล่อของหลานหลาน แต่เหตุผลที่แท้จริงคือเธออยากหาเงิน
ผ่านไปไม่ทันไรก็ถึงปลายฤดูหนาว แม้ตงเฉิงจะเป็นเมืองชายทะเล แต่ก็มีหิมะตกเช่นกัน
ปีที่แล้วชูหว่านอยู่ที่เป่ยเฉิง ในวันเกิดมีหิมะแรกโปรยปรายมาเป็นเพื่อน
ปีนี้พอถึงวันเกิดเธอ หิมะที่ตงเฉิงก็ตกมาแล้วสองสามครั้ง
เรื่องวันเกิดนี้ ก่อนหน้านี้เธอยังพอจำได้ขึ้นใจ แต่พอถึงวันจริงกลับลืมสนิท
วันนั้นเป็นวันศุกร์ วงดนตรีไปเล่นที่บาร์ตามปกติ ชูหว่านกำลังร้องเพลงไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ตรงหน้าก็มืดสนิท เสียงไมโครโฟนก็หยุดลงทันที
ตอนนั้นเธอหันไปถามหลานหลานว่า “ไฟดับเหรอ”
จากนั้น เธอก็มองเห็นแสงเทียนที่ค่อยๆ สว่างขึ้นจากความมืด และเคลื่อนเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย
คนที่ถือเค้กเข้ามา… คือโจวเจ๋อ
พูดถึงโจวเจ๋อแล้ว ก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง
ตอนนั้นชูหว่านแอบเปลี่ยนอันดับมหาวิทยาลัยไปที่ตงเฉิง โดยไม่บอกใครสักคน
แต่แล้วในวันหนึ่งระหว่างการฝึกทหารตอนเปิดเทอม ตอนนั้นชูหว่านกำลังเดินเล่นกับเพื่อนร่วมห้องบนลู่วิ่งยาง
ทันใดนั้น เธอรู้สึกเหมือนมีสายลมพัดผ่านข้างตัว ครู่ถัดมา หมวกที่ถืออยู่ในมือก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย!
ชูหว่านขมวดคิ้ว กำลังจะร้องเรียกคนข้างหน้าที่สวมชุดฝึกทหารแล้วเล่นแผลงๆ คนนั้น คนคนนั้นก็หันกลับมาเอง
ประสานสายตากัน เธอเงียบไปนานจนพูดอะไรไม่ออก