"ชูหว่าน" เมิ่งหวยจินกำมือแน่น เรียกชื่อเธอ
ชูหว่านมองเขา แต่ไม่ตอบรับ
ผู้ชายเรียกชื่อเธออีกครั้ง น้ำเสียงต่างจากคราวแรก
เธอยังคงนิ่งเงียบ เดินถอยหลังต่อไป สายตาจับจ้องไม่คลาด
รอบด้านพลันเกิดลม พัดชายเสื้อของเมิ่งหวยจินให้พลิ้วขึ้น ชายหนุ่มเงียบงันอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากว่า "คิดให้ดีเถอะ เมื่อคุณไปยอมรับคนอื่น จะไปใช้ชีวิตกับพวกเขา ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก ผมจะไม่ไปรับคุณเป็นครั้งที่สอง"
ชูหว่านกระตุกยิ้มที่มุมปาก "เรื่องนี้คุณวางใจได้เลย ต่อให้ฉันต้องขอทาน ก็ไม่มีทางขอถึงหน้าคุณ"
ดีนัก เมิ่งหวยจินดวงตาดำมืดลง ไม่พูดอะไรอีก
ชูหว่านก้มศีรษะให้เขาอย่างสุภาพเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็หมุนตัว เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เข้าประตูโรงเรียนไป
ในสายตา หลังจากเด็กสาวเข้าไปในประตูใหญ่ ก็เลี้ยวซ้าย เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างก็ถูกบังด้วยป้ายที่เขียนคำขวัญและกฎของโรงเรียนเสียแล้ว
บนถนนมีผู้คนเดินผ่านไปมาสามสี่คน หนาตาครึกครื้น เมิ่งหวยจินยืนนิ่งอีกครู่หนึ่งถึงจะหันหลังกลับ ก้าวยาว ๆ เดินตัดผ่านกลุ่มนักเรียนที่ยังอ่อนเยาว์ เปิดประตูรถ แล้วก้มตัวขึ้นไปนั่ง
วินาทีต่อมา เสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังก้องฟ้า รถพุ่งเร็วจนล้อแทบจะปล่อยควัน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงสั่นจากมือถือก็ดังขึ้น เขาชำเลืองมองด้วยสีหน้าเย็นชา เห็นชื่อที่บันทึกไว้ ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างซ่อนความรู้สึก