ราวกับมีไออุ่นจากปลายนิ้วแตะผ่านใบหน้าจริง ๆ ชูหว่านยกมือขึ้นลูบหางตาอย่างไม่รู้ตัว ครู่หนึ่งนั้นหล่อนถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ชั่วขณะนั้น ต่อให้ค้นทุกถ้อยคำในความทรงจำก็ไม่อาจบรรยายความรู้สึกนี้ได้
เคยมีคนกล่าวว่า อย่าพยายามแสดงออกจนเกินพอดี ทุกคนล้วนมีสัมผัสรู้สึกอยู่แล้ว สู้เลือกที่จะเงียบงันเสียยังดีกว่า ปล่อยทุกสิ่งให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
แต่เวลานั้นเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นใหม่ไม่ได้ มันเห็นสุข เห็นทุกข์ เห็นการพรากจาก ทับถมกลายเป็นความทรงจำ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านขุนเขา แผ่วเหนือทะเล แผดเผาชาติหนึ่งให้ราบเรียบ
คำพูดนั้นว่าอย่างไรนะ? รู้ว่าหามาได้ยากในพริบตา ก็ฝากเสียงสะอื้นไว้กับสายลมแสนโศก
ชั่วชีวิตหนึ่ง สิ่งที่ปรารถนาพบพานและอยากครอบครองมีมากมาย แต่ที่ได้มานั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน บางคนบางเรื่อง เมื่อปล่อยให้พลาดก็คือตลอดกาล หลายปีผ่านไปเหลียวหลังกลับมามอง แม้ความทรงจำยังกลับเลือนรางไปตามกาลเวลา
เมื่อลองผิดลองถูกจนอยากหวนกลับ พบว่าหนทางนั้นดับสิ้นแล้ว เช่นนั้นจะเป็นความงุนงงสิ้นท่าและเจ็บปวดเสียบแทงถึงเพียงไหน
ดังนั้น เมื่อยังสามารถถ่ายทอดความรู้สึกได้ เหตุใดไม่ใช้พลังทั้งหมดของหัวใจแสดงออกไปเล่า?
มีความนึกคิดก็ต้องเผยออกมา โดยไม่เก็บสำรอง โดยไม่หันหลังกลับ
ไม่เช่นนั้น เธอเดาฉัน ฉันเดาเธอ เธอหลบฉัน ฉันหลบเธอ เดาไปเดามา หลบไปหลบมา ก็พลัดหลงหากันไม่พบเข้าจริง ๆ
“ชูหว่าน... ทำไมเงียบไปเล่า?”
เสียงของเมิ่งหวยจินดังขึ้นจากลำคอ แฝงด้วยละอองหมอกจากหุบผาชันสูงชัน ชื้นๆ ราคะซ่อนเร้น
ชูหว่านดึงสติกลับมา ปรับมุมโทรศัพท์ แล้วค่อยๆ เปิดให้เห็นใบหน้าตัวเอง แผ่วเบาเอ่ยว่า “คุณขยับเข้ามาใกล้ ๆ หน่อย ฉันมองคุณไม่เห็น”