ชูหว่านนั่งริมหน้าต่างตั้งแต่เนิ่น คอยให้ตะวันคล้อยต่ำ ให้จันทร์ขึ้นแตะปลายคิ้ว ให้มือถือเครื่องใหม่ชาร์จแบตเตอรีเต็ม…
ต่อมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังเข้ามา นั่นเป็นสายแรกที่มือถือเครื่องนี้ได้รับ
เหมือนอยู่กลางป่าดงพงไพรแห่งไหนสักแห่ง เสียงทุ้มลึกอบอุ่นของเมิ่งหวยจินปนมากับสายลม ลอดผ่านเครื่องรับส่งเสียง มาริมข้างหูเธอว่า
"ชูหว่าน ฉันติดค้างบทสนทนาจริงจังกับเธอมาตลอด ฉันไม่เคยลืม"
เธอเอานิ้ววาดวงกลมบนกระจก มือชะงักงัน ได้ยินเสียงตัวเองถาม "คุณ จะคุยเรื่องอะไร"
ตอนนั้นเอง จู่ๆ สายโทรศัพท์ก็ตัดลง
"???"
ชูหว่านเม้มปาก เพิ่งจะสูดลมหายใจลึกปลอบใจตัวเองให้ใจเย็น วีแชตก็มีวิดีโอคอลโทรมา
เธอเห็นหมายเหตุในรายชื่อผู้ติดต่อ ก็ยกมือเสยผมโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะค่อย ๆ รับวิดีโออย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อน
แสงทางฝั่งเธอสว่างจ้า หน้าจอเล็กสะท้อนใบหน้าไร้สีเลือดของเธอ
แต่ทางฝั่งเขากลับมืดมิด มองเห็นเพียงเงาราง ๆ เป็นเค้าโครงเลือนราง
ชูหว่านรู้สึกไม่ยุติธรรม ยกมือจะกดวาง
"อย่า" เสียงเมิ่งหวยจินดังขึ้นอีกครั้ง "ให้ฉันมองเธอไปด้วยพูด"
เธอชะงักมือ มองเห็นดวงตาของเขาชัดขึ้นทีละน้อย สีดำดั่งหมึกดั่งชาด ไม่เคยมีดวงตาคู่ไหนงดงามสู้ชายคนนี้ได้ ลมบุปผาจันทร์หิมะ แรงกดดันเย็นชา แข็งกร้าว ล้วนถูกเขาครอบครอง
ชูหว่านพลันลืมหายใจ ถูกจูงจมูกไปตามเรื่อง ก้มหน้า "อืม" เบา ๆ
"ถึงตอนนี้ ฉันก็ยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกเลย หว่านหว่าน" น้ำเสียงบุรุษจริงจังและเคร่งขรึม "ฉันก็คิดอะไรออกก็พูดไปเรื่อย ๆ แล้วกัน"
แววตาร้อนแรงบนหน้าจอนั่น มองจนชูหว่านรู้สึกราวมีหนามทิ่มหลัง
เห็นเขายกมวนยาส่งเข้าปาก เธอขมวดคิ้ว เขาชะงักนิดหนึ่ง ยิ้มแล้วดับบุหรี่ทิ้ง
"ช่วงหลายปีที่เธอไปเรียนที่ตงเฉิง ยามวิกาลตื่นจากฝัน ฉันหวนคิดนับครั้งไม่ถ้วน หากตอนนั้นฉันยอมให้คำมั่นกับเธอ หากตอนนั้นฉันยอมรับความรักอันเร่าร้อนแรงกล้าของเธอ และยอมรับด้วยว่าในใจส่วนลึกก็แคร์เธอ เช่นนั้นเรา จะไม่ลงเอยถึงขั้นนี้หรือไม่"
เมิ่งหวยจินมองใบหน้าเงียบขรึมเยือกเย็นของเธอ น้ำเสียงราวกับเคลือบด้วยไอน้ำ คลุมเครือพร่ามัว "คำตอบคือไม่แน่"