“เพราะพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ และเป็นกรณีพิเศษ ตอนตรวจสอบประวัติ จึงเป็นการติดต่อโดยตรงระหว่างเบื้องบนกับหน่วยล่าง”
ไป๋เฟยชะงักกึก แล้วหัวเราะออกมา “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้ พ่อแม่ของเธอมันอาชญากรตัวฉกาจ ตอนนั้นบ้านยังถูกยึดเลย”
เหวินชิงใช้รีโมตเปิดจออิเล็กทรอนิกส์ตรงหน้า “นี่คือประกาศล่าสุดจากเว็บไซต์ทางการ เคยเรียนมหาวิทยาลัยนะ อ่านหนังสือออกไหม”
เมิ่งเสียน, ชูหวยชิง เข้าร่วมองค์กรเมื่อปีไหน เริ่มทำงานเมื่อปีไหน แฝงตัวเมื่อไหร่ และสุดท้ายเสียสละเพื่ออะไร ทุกอย่างเขียนไว้ชัดเจนบนนั้น
เหวินชิงหันกลับมาจ้องไป๋เฟยด้วยความโกรธ “เอกสารนี้แต่เดิมเป็นความลับสุดยอด ก็เพราะเธอแพร่ข่าวลือทางออนไลน์ ดูหมิ่นดวงวิญญาณผู้กล้าที่สละชีพเพื่อส่วนรวมเมื่อครั้งนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องถึงจำต้องเปิดเผยวีรกรรมของพวกท่านออกมา เธอรู้ไหมนี่มันหมายถึงอะไร สิ่งที่รอเธออยู่ คือการถูกขังให้คุกเน่า!”
ไป๋เฟยเบิกตากว้าง ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง… เมื่อหกปีก่อนตระกูลชูถูกสั่งปิดเป็นเรื่องจริง…”
ชูหว่านออกแรงบีบคางของนาง “หุบปาก! เธอไม่คู่ควรเอ่ยถึงบ้านของฉัน ไม่คู่ควรเอ่ยถึงพ่อแม่ฉัน”
“ไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ!”
ไป๋เฟยสะบัดหลุดอย่างแรง วิ่งกระเสือกกระสนออกจากห้องทำงาน ตัวสั่นเทา ใช้นิ้วมือกดโทรศัพท์หาหมายเลขหนึ่ง พลางพึมพำ
“คุณบอกว่าจะค้ำประกันให้ฉัน คุณบอกไว้อย่างนั้น… รับสายสิ รับสาย…”
โทรศัพท์ของไป๋เฟยต่อออกไป ดังขึ้นแค่ครั้งเดียว ก็ถูกปลายสายตัดทิ้ง
น้ำตานางทะลักทันที พลางแหกปากร้องอย่างบ้าคลั่ง กดต่อ “รับสาย… รับสาย…”
โทรศัพท์แสดงว่าอยู่นอกพื้นที่ให้บริการแล้ว
และข้างหลังนาง เสียงหวูดรถตำรวจดังสนั่นก้องฟ้า มุ่งหน้ามาทางนี้เป็นขบวน
ไป๋เฟยแทบวิญญาณหลุดลอย บ้าคลั่งพูดจาไม่รู้เรื่อง “ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่รู้ข้อมูลเฉพาะเลยสักนิด เขาเป็นคนให้ฉันเอาพวกนี้ไปลงอินเทอร์เน็ต เป็นเขา… เขาบอกว่าเขาจะคุ้มครองให้ฉันปลอดภัยแน่นอน จะต้อง”