เมิ่งชวนไม่เห็น
ไม่อย่างนั้นชูหว่านก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรจริง ๆ
ครั้งหนึ่งเคยพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ตอนนี้หันกลับมามอง เธอกลับรู้สึกอิจฉาตัวเองในตอนนั้นอยู่บ้าง
ไม่คิดถึงผลลัพธ์ ไม่มีทางถอย ชนกำแพงก็ไม่ยอมหันหลังกลับ
แต่ในตอนนี้ สิ่งที่ควรคว้ากลับคว้าไว้ไม่อยู่ สิ่งที่ควรวางกลับวางไม่ลง
เพราะโรคเครียดเฉียบพลัน เธอจึงกลัวการถูกทำร้ายซ้ำ ๆ และยิ่งกลัวการสูญเสียอีกครั้ง ดังนั้นตัวเองจึงสร้างกลไกป้องกันขึ้นมา ยากที่จะเปิดใจพูดสิ่งที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจออกไป
เธอรู้สึกเสมอว่า ระหว่างเธอกับเมิ่งหวยจิน จำเป็นต้องมีการพูดคุยกันอย่างเปิดอกสักครั้ง พูดกันให้เข้าใจ พอเข้าใจแล้ว ความอัดอั้นในใจก็จะสลายไป
ตอนนี้วิธีการใช้ชีวิตด้วยกันของพวกเขาเช่นนี้ แตกต่างจากห้าปีก่อนที่เธอเองฝ่ายเดียวสับสนอลหม่านจริง ๆ แต่ก็ไม่ใช่ความรัก
ความห่วงใยที่เขามีต่อเธอ มีสักกี่ส่วนที่มาจากความรับผิดชอบ มีสักกี่ส่วนที่มาจากความรู้สึกชายหญิง เกรงว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังแยกแยะไม่ชัดเจน
ส่วนเธอที่มีต่อเขา มีสักกี่ส่วนที่มาจากความยึดติดและความไม่ยอมจำนนต่ออดีต แล้วมีสักกี่ส่วนที่มาจากปฏิกิริยาสะท้อนกลับ ที่จริงแล้วเธอก็ไม่ค่อยชัดเจนเช่นกัน