ไม่รู้จัก...
ใบหน้าของเมิ่งหวยจินจมอยู่ในเงามืด เขากระตุกยิ้ม ก่อนจะกระดกเครื่องดื่มในแก้วลงคอในรวดเดียว ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลง กลืนลงอย่างหนักหน่วง
เพลงนั้นทำให้ทั้งบาร์เดือดพล่าน เสียงเชียร์ก็เชียร์ เสียงผิวปากก็ผิวปาก บ้างก็สารภาพรัก บ้างก็ขอช่องทางติดต่อ
เธอแทบไม่ปฏิเสธใครเลย ทั้งโต้ตอบ สื่อสาร ให้ช่องทางติดต่อ
หลังจากการโต้ตอบจบลง สมาชิกวงก็พากันถอยกลับไปหลังเวที
รออยู่สักพัก เมื่อไม่เห็นใครออกมา เมิ่งหวยจินจึงถามเจ้าของบาร์ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "รอบต่อไปจะเริ่มเมื่อไหร่"
เจ้าของบาร์ตอบว่า "พวกเขาเล่นจบแล้ว ก็เป็นเด็กนักเรียนน่ะครับ ทางหอพักต้องเช็กชื่อ อยู่ข้างนอกนานเกินไปไม่ได้"
เดินจากไปเลยงั้นเหรอ?
แววตาของชายหนุ่มฉายแวบหนึ่ง ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งราวผิวน้ำไร้คลื่นกลับแตกร้าวในพริบตา ข้อนิ้วกดลงบนแก้วเหล้าจนเป็นรอย
เมื่อสองเดือนก่อน คำร่ำลาสั้นๆ เรียบง่ายไร้เยื่อใยของเธอ แถมยังเจือด้วยความห่วงใยว่า "สูบบุหรี่น้อยลง ดื่มเหล้าน้อยลง" คาดไม่ถึง…ว่ามันจะเป็นแค่ม่านหมอก
เมิ่งหวยจินวางธนบัตรไว้บนเคาน์เตอร์บาร์สองสามใบ แล้วหมุนตัวเดินออกประตู ก้าวขึ้นรถเรนจ์โรเวอร์สีดำที่จอดอยู่ริมทาง