ท่านออกคำสั่งข้าในฐานะอะไร
“ตอนนี้ พวกเราไม่น่าจะมีความสัมพันธ์อะไรต่อกันแล้ว”
“เพราะไม่ว่าจะเรียกแบบไหน ก็ดูไม่เหมาะสมไปเสียหมด” ชูหว่านถามและตอบกับตัวเอง ก่อนจะเพิ่มน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น “ดังนั้นที่ท่านทั้งส่งเงินมาให้ ทั้งจะให้บ้านอีก มันทำให้ข้าตกใจ”
“ถ้าเป็นเพราะสามวันที่หนานเฉิง ก็ไม่จำเป็นเลย แค่เกมเท่านั้น ความรู้สึกออกจากใจ เรื่องผ่านไปแล้วก็ไม่เสียใจ ข้าจะไม่ถือโอกาสที่เคยมีอะไรกับท่าน มาแบล็กเมล์หรือรีดไถท่านหรอก อีกอย่าง ตอนนั้นข้าใช้วิธีสุดโต่งบีบบังคับท่านให้เลือก ท่านก็ไม่ต้องรู้สึกผิดจนต้องมาชดเชยอะไรให้ข้าหรอก”
“ถ้าเป็นเพราะคำฝากฝังของมารดาข้า ในช่วงกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเงินทองหรือแรงกาย ท่านได้ทุ่มเทไปมากแล้ว ไม่ต้องให้อะไรข้าเพิ่มอีก ข้ารับไว้ก็รู้สึกละอายใจ ในทางกลับกัน ข้าต่างหากที่เป็นหนี้ท่าน เงินที่ใช้ไปในปีที่ผ่านมา สักวันข้าจะคืนให้ท่าน”
ไม่มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันเลย...
สักวันจะคืนเงินที่ใช้ไป...
หนามของดอกกุหลาบยิ่งแหลมคมขึ้นทุกที ราวกับเกิดมาเพื่อทิ่มแทงผู้คน