“วันนี้บรรยากาศนี่…ฉันได้กลิ่นประกายไฟประหลาดยังไงชอบกล รู้สึกว่า ผู้ใหญ่ของเธอท่านนั้น ไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องของเธอกับโจวเจ๋อเท่าไหร่เลยนะ”
ในห้องน้ำ หลานหลานดีดหยดน้ำบนมืออย่างเท่ ๆ หันไปมองคนที่ทำหน้าไม่ยี่หระ
ชูหว่านล้างมือเงียบ ๆ พูดเรียบ ๆ ว่า “เขาเป็นแบบนี้กับทุกคนน่ะแหละ จะดูถูกคนหนุ่มสาวทุกคนพอ ๆ กัน”
“ไม่ใช่ ๆ… นี่ไม่ใช่แค่ดูถูกธรรมดา” หลานหลานเอียงศีรษะเล็กน้อย ผมสั้นสลวยปัดลงมาที่สันคิ้ว หรี่ตายิ้มอย่างมีนัย “ฉันรู้สึกว่า ระหว่างพวกเขา มันมีความสัมพันธ์แบบคู่แข่งอะไรสักอย่างนะ”
ชูหว่านทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ดีดน้ำใส่หน้าเธอ “ถ้าเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความรักได้ โลกนี้คงมีคู่ทุกข์คู่ยากเพิ่มขึ้นอีกแค่ไหน”
“…”
ชูหว่านยิ้มบาง ๆ หลุบตาพูดว่า “คนบางคน จงอย่าเชื่อสิ่งที่ตาเธอมองเห็นเขา และอย่าเชื่อสิ่งที่ใจเธอรู้สึกต่อเขา ถ้าเธอเชื่อ เจ็บปวดเสียใจ ก็จะมีแต่ตัวเธอเอง”
หลานหลานทำหน้าตกใจ “จ๊าก… นี่ไปหาปรัชญาชีวิตมาจากไหนกัน ไม่ใช่ประสบการณ์ตรงหรอกนะ”
“อ่านมาจากหนังสือ” ชูหว่านพูดกึ่งจริงกึ่งเท็จ แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
สองคนกลับมาที่ห้องส่วนตัว ต่างก็ชะงัก
เห็นแต่โจวเจ๋อทั้งตัวเหมือนถูกดึงกระดูกออก ทรุดฟุบลงบนโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาแดงเหมือนแอปเปิ้ล ในมือถือเหล้าเหมาไถขวดหนึ่งที่จับเอียงไปมา ปากพร่ำว่า
“หัวหน้าหน่วยเหมิ่งดื่มเก่งจริง ๆ มา! อีกขวด… ผมยังไหว…”
ส่วนเมิ่งหวยจิน ยังคงไขว่ห้างนั่งหลังตรง ชุดสูทที่แต่งตัวดีไร้รอยยับแม้แต่น้อย มีเพียงเนกไทสีเข้มที่ลำคอถูกดึงคลายลงเล็กน้อย
นอกจากเส้นเลือดฝอยในลูกตาที่เห็นได้ชัด เขาก็ดูสงบผึ่งผายเช่นนั้น
นั่งในห้องอาหารที่ตกแต่งสไตล์โบราณคลาสสิก ไม่เหมือนมาทานข้าว แต่คล้ายคุณชายผู้ดีในสาธารณรัฐจีนที่มาโรงงิ้วฟังเพลง
“ตายแล้ว นี่ดื่มไปเท่าไหร่”
หลานหลานพูดพลางแย่งเหล้าเหมาไถในมือโจวเจ๋อ คว่ำปากขวดลง ก็แห้งสนิทไม่เหลือสักหยด!
“จะตายไหม” เธอถามอย่างอึ้ง ๆ
สายตาของเมิ่งหวยจินเคลื่อนมา หยุดที่ตัวชูหว่าน ท่าทางเหมือนไม่มีฝนไม่มีลม
ชูหว่านเดินไปยกขวดเหล้าตรงหน้าเขาขึ้นมาเขย่า ก็ว่างเปล่าเช่นกัน
“…”
“ทำไงดี” หลานหลานถาม