หลังจากคำพูดประโยคนั้น วิทยุสื่อสารก็เงียบกริบ ไม่มีเสียงใดอีก
ดวงตาของเมิ่งหวยจินดำมืดดุจเหวลึก เขากอดกระชับคนในอ้อมแขนให้แน่น แล้วยิงกระสุนนัดเดียวทำลายวิทยุสื่อสารที่ตกอยู่บนพื้น
ชูหว่านสะดุ้งอย่างควบคุมไม่ได้ มือทั้งสองบีบต้นคอของเขาแน่น
“ความกล้าที่เจรจากับคนร้ายเมื่อครู่อยู่ตรงนั้น หายไปไหนหมดแล้ว” เมิ่งหวยจินคล้องปืนไรเฟิลซุ่มยิงไว้กับแขน ปล่อยมือข้างหนึ่งมาขยี้ศีรษะของเธอ พลางลดเสียงลงให้อ่อนโยน "ฟ้าถล่มก็มีฉันคอยรับไว้ กลัวอะไร"
ทันใดนั้นเอง หลายคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกประตูได้ยินเสียงปืน ก็พากันถีบประตูพรวดเข้ามา
สายตา N คู่ประสานกัน ภาพเบื้องหน้าออกจะ...
เติ้งซือหยวนที่เพิ่งถูกย้ายกลับมาไม่รู้เรื่องราว ใช้ศอกกระทุ้งหยางจงที่อยู่ข้างๆ "สถานการณ์อะไรเนี่ย หล่อนไม่ใช่... ของท่านรองเมิ่งนี่ กอดกันแน่นเสียจนดูไม่งามเลยนะ"
หยางจงกระทืบเท้าเขาแรงๆ ครั้งหนึ่ง แล้วแยกเขี้ยวพูดลอดไรฟันว่า "หุบปากเดี๋ยวนี้เลยแก"
"มีอะไรผิดเหรอ" เติ้งซือหยวนกะพริบตาปริบๆ "อีกอย่าง เมื่อกี้พวกเราอยู่ข้างนอก ได้ยินคุณหนูชูแห่งตระกูลชูใช้วิธีเจรจาถ่วงเวลากับคนร้าย น้ำใจที่เยือกเย็นไม่หวั่นเกรงอันตราย ไม่กลัวตายนั้น ไม่ใช่แบบที่เห็นตอนนี้เลยนะจ๊ะ ทำไมจู่ๆ ก็มาทำตัวออดอ้อนนุ่มนิ่มขึ้นมาล่ะ ท่านหัวหน้าไม่ใช่เกลียดผู้หญิงอ่อนแอดูแลตัวเองไม่ได้ประเภทนั้นมากที่สุดหรอกเหรอ"
"ไอ้บ้าเอ๊ย แกนี่มัน..."
หยางจงไม่อยากจะสนใจเขาแล้ว เพราะดูท่าทางเจ้านี่จะไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าหญิงสาวจะออดอ้อนอ่อนหวานก็เฉพาะกับคนที่ใช่เท่านั้น เขาจึงถลึงตาใส่เขาแรงๆ "สมควรแล้วที่อายุย่างยี่สิบแปดแล้วยังไม่เคยแตะต้องมือเด็กสาวเลย"
"...ก็เพราะงี้ฉันถึงต้องถ่อมตัวขอความรู้ไงล่ะ"
"อย่าได้ขอความรู้เลย นายน่ะอยู่คนละดาวกับพวกเรา"
"..."
สายตาของเมิ่งหวยจินเคลื่อนจากใบหน้าบวมแดงของชูหว่าน ไปยังลำคอที่ถูกบาดจนหนังแตก และต่อไปที่ข้อมืออันบอบช้ำของเธอ คิ้วเข้มขมวดเป็นรูปอักษร 'ชวน' ใบหน้าเคร่งขรึม อุ้มร่างของเธอเดินผ่านหน้าทุกคนไป ทิ้งคำพูดไว้ว่า
"ส่งตัวให้ตำรวจ พวกแกกลับไปรอคำสั่งที่ค่าย"
.