"โจวเจ๋อ ฉัน..."
"ทุกอย่างที่ฉันทำต่อจากนี้ เธออย่าเอ่ยปาก อย่าขัดคออะไรทั้งนั้น ชูหว่าน"
ในรถ ชูหว่านเพิ่งเปิดประเด็นขึ้นมา โจวเจ๋อก็ตัดบทเธออย่างเด็ดเดี่ยวทันที
สีหน้าแบบนั้นของเขา ตลอดหลายปีที่รู้จักกันมา เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก เคร่งขรึมเจือโทสะ และในโทสะนั้น ก็มีความหม่นหมองที่ไม่อาจปิดซ่อนได้
กระจกมองหลังสะท้อนภาพไป๋เฟยขึ้นรถของเมิ่งหวยจิน
ชูหว่านหันกลับมามองทางเดิม ก้มหน้ารัดเข็มขัดนิรภัย จมดิ่งสู่ความเงียบงันไม่รู้จบ
โจวเจ๋อสตาร์ทเครื่องยนต์ เหยียบคันเร่งพรวดพาออกจากที่นั้น สีหน้าเคร่งจัดเอ่ยว่า: "ทำไมหน้าร้อนแบบนี้ เธอถึงเย็นเฉียบได้ถึงเพียงนี้ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีอาการแบบนี้"
ชูหว่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจว่า: "ช่วงเข้ามหาลัยวันหนึ่ง จู่ๆ ก็เป็นขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้เย็นแบบนี้ตลอดนะ นานๆ ครั้ง"
"ตั้งแต่เข้ามหาลัยก็..." โจวเจ๋อเบนสายตามองเธอแน่วแน่ ยิ้มเจื่อน "หลายปีขนาดนี้ ฉันกลับไม่เคยรู้มาก่อนเลย ชูหว่าน เรื่องของเธอหลายอย่าง ฉันมักจะมารู้ตัวทีหลังเสมอ ช่างล้มเหลวเสียจริง"
"อะไรกัน" ฝ่ายนี้หัวเราะ ยื่นมือไปตบไหล่เขา "เรื่องส่วนตัวอย่างนี้ นอกจากหลานหลาน ฉันก็ไม่เคยบอกใคร นายไม่รู้ก็เป็นเรื่องธรรมดา ไม่เห็นต้องมาโทษตัวเองเลย"