เมิ่งชวนบอกว่าเขาไปต่างจังหวัด คืนนี้กลับมาไม่ได้
คงเป็นภาพหลอน หญิงสาวก้มศีรษะลงอย่างอ่อนระโหยอีกครั้ง
"ชูหว่าน"
น้ำเสียงทุ้มต่ำก้องอยู่เหนือศีรษะ ต่อให้จะเมามายไร้สติเพียงใด ชูหว่านก็สร่างขึ้นมาอย่างน้อยสองส่วน
เธอเหมือนถูกอาจารย์เรียกชื่อ ไม่สิ เหมือนถูกครูฝึกทหารเรียกชื่อ ตามปฏิกิริยา เธอลุกพรวดขึ้น แต่เพราะร่างกายไร้เรี่ยวแรง จึงทรุดฮวบลง
ความเจ็บตื้อที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น ชูหว่านล้มลงในอ้อมกอดหนึ่ง
อ้อมกอดที่เย็นเยียบราวกับพายุหิมะ
อ้อมกอดที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น
อ้อมกอดที่แข็งแกร่งทรงพลัง
"ชูหว่าน" เมิ่งหวยจินถือเค้กในมือขวา มือซ้ายอันแข็งแรงรับร่างของเธอไว้มั่นคง เรียกชื่อเธออีกครั้ง น้ำเสียงไม่ต่างจากหิมะในคืนนี้สักเท่าไร
คงเป็นเพราะคุ้นเคยกับวาจาเย็นชาของเขามานานแล้ว กระทั่งในภาพหลอน วิธีพูดของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลง
ชูหว่านรู้สึกน้อยใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ยังไงก็เป็นภาพหลอน เธอไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว มือทั้งสองข้างโอบกระชับลำคอเขาไว้แน่น หรี่ตามองใบหน้าหล่อเหลาท่ามกลางพายุหิมะ แล้วเลียนแบบน้ำเสียงท้ายห้วน ๆ ของเขา เรียกชื่อเขา