ชูหว่านหลับไปแล้ว รู้สึกว่ามีคนประคองเธอขึ้น ให้พิงพนักโซฟา จากนั้นก็มีมือใหญ่บีบแก้มทั้งสองข้างของเธอ สั่งให้เธอเป่า
เป่าอะไรกันนะ... เธอเป่าพรืดใหญ่ แต่ดูเหมือนจะผิดทิศทาง เป่าใส่กลางฝ่ามือของอีกฝ่าย
เหมือนเสียงสะท้อน ลมหายใจร้อนเป่าถึงฝ่ามือแล้วสะท้อนกลับมาโดนหน้าชูหว่าน คละเคล้ากับกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากมือของอีกคน พุ่งเข้าโพรงจมูกเธอพร้อมกัน อบอวล หอมดีเหลือเกิน
คนคนนั้นเหมือนจะชะงักไปนิด ก่อนจะจับศีรษะเธอหันไปอีกทาง สั่งให้เป่าต่อ
กว่าจะดูเหมือนผ่านมาตรฐานได้ก็เล่นเอานาน ไม่ให้เป่าแล้ว แต่กลับถูกยัดเยียดทาอะไรบางอย่างบนหน้า มัน ๆ เย็น ๆ ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่
จากนั้น ชูหว่านก็ฝันยาวเรื่องหนึ่ง
ในฝัน เธอถูกโยนลงน้ำร้อนทั้งเสื้อผ้า แช่อยู่นานกว่าจะถูกตักขึ้นมา
แล้วก็ถูกห่อด้วยผ้าห่ม เสียงไดร์เป่าผมรบกวนจนเธอขมวดคิ้วแน่น นิ้วเรียวยาวเก้ ๆ กัง ๆ สอดส่ายไปทั่วเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ กระแสลมร้อน ๆ เป่าตามลงมาบนเส้นผม
อาจเป็นเพราะควบคุมน้ำหนักมือไม่ค่อยได้ ดึงจนหนังศีรษะของชูหว่านเจ็บเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม ครางเบา ๆ ว่า "เจ็บ~~" จึงรู้สึกว่ามือคู่นั้นค่อย ๆ ผ่อนแรงลง
จากนั้น เสื้อผ้าเปียก ๆ ก็ถูกกระตุกออกจากผ้าห่มทีละชิ้น ตามด้วยชุดนอนผ้าขนนุ่มที่ทั้งอุ่นและฟูถูกสวมลงบนตัวเธออย่างหยาบ ๆ แรง ๆ
ขั้นตอนนี้ค่อนข้างลวก ๆ และดูเหมือนไม่เต็มใจนัก พูดได้ว่าไม่ละเมียดละไมเท่าตอนเป่าผมเลย
สุดท้าย เธอถูกโยนลงเตียง ยังรู้จักยัดตุ๊กตาตัวใหญ่ที่เธอต้องกอดทุกคืนใส่อ้อมแขน ห่มผ้าให้มิดชิดแนบสนิท พับริมผ้าห่มให้ แล้วปิดประตูออกไป...
รู้สึกหายใจไม่ออก ใกล้จะขาดใจ ชูหว่านลืมตาผวาตื่น มือที่ยกเหนือศีรษะทิ้งลงมา สะบัดผ้าห่มออก จึงได้สูดอากาศบริสุทธิ์ในที่สุด