อาเว่ยงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูกกับคำพูดของหลินคง ทว่าหลินคงคร้านจะสนใจเขา เพียงคว้าปืนพกที่เพิ่งแย่งมา เล็งจ่อขมับตัวเอง
อาเว่ยเห็นดังนั้นก็รีบยกมือห้าม ร้องเสียงหลงว่า “เฮ้ย ๆ ๆ! อย่าเอาของนี่มาขู่ฉันสิ! คนตั้งเยอะแยะกำลังมองอยู่นะ แกคิดฆ่าตัวตายเอง อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน!”
“ปัง!” เสียงปืนดังขึ้น กระสุนพุ่งออกจากลำกล้องอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างของหลินคงไวยิ่งกว่าลมพัด เขาใช้นิ้วสองนิบคีบกระสุนไว้ได้ตรงจุดที่ห่างจากขมับไม่ถึงหนึ่งชุ่น
เหล่าทหารยามที่สะดุ้งจนหดคอเพราะเสียงปืน ต่างยืนนิ่งแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หัวหน้าหน่วยอย่างอาเว่ยจ้องมือข้างนั้นตาไม่กะพริบ ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความตกตะลึงที่กดไว้แทบไม่อยู่ ให้ตายสิ! ถึงกับรับกระสุนได้ด้วยมือเปล่า หมอนี่เป็นสัตว์ประหลาดหรือไง?!
หลินคงยิ้มพลางเดินเอื่อย ๆ มาหาอาเว่ย คว้าข้อมือเขาไว้ แล้วยัดปืนกับกระสุนกลับคืนใส่มือ จากนั้นก็ตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “คราวหน้าถ้ายังกล้ามาหาเรื่องฉันอีก ฉันจะบิดหัวแกให้หลุด”
พูดจบ หลินคงก็เบียดฝูงชนที่ล้อมเข้ามา เดินออกจากตรอกไป อาเว่ยกับลูกน้องกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่
จู่ ๆ ก็มีเสียงน้ำกระฉอกดังมาจากใต้เท้าอาเว่ย เขาถึงกับตกใจจนฉี่ราด...
3 วันต่อมา ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดแผดอุ่นจนผู้คนรู้สึกสบาย กลุ่มคนแบกจอบกับโต๊ะ ถือเทียนและไก่ย่างรวมถึงของอื่น ๆ เดินขึ้นไปบนเขา คนกลุ่มนี้ก็คือหลินคง เหรินฟา และอาจารย์เก้ากับพวก วันนี้เป็นวันที่จะย้ายโลงศพของนายท่านผู้เฒ่าเริ่นไปฝังที่อื่น
อาจารย์เก้าพาลูกศิษย์สองคนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเริ่นตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนเหรินฟาก็นำบ่าวไพร่กลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังสุสานของนายท่านผู้เฒ่าเริ่น หลินคงอาศัยอยู่ในตระกูลเริ่น พอเอ่ยปากว่าอยากไปดูด้วย เหรินฟากับเหรินถิงถิงที่ตั้งใจจะชวนหลินคงมาเป็นลูกเขยอยู่แล้ว ย่อมยินดีเป็นที่สุด
ในขบวนมีเกี้ยวไม้ไผ่อยู่ 3 หลัง พอดีกับหลินคง เหรินฟา และเหรินถิงถิง
ชิวเซิงกับเหวินไฉเดินรั้งท้ายขบวน ทั้งคู่หิ้วอุปกรณ์ทำพิธีของอาจารย์เก้าไปพลาง คุยกันไปพลาง ชิวเซิงจ้องเหรินถิงถิงที่นั่งอยู่ในเกี้ยวและกางร่มกันแดด ก่อนพูดกับเหวินไฉว่า “โห คุณหนูของนายท่านเริ่นสวยจริง ๆ ด้วย! สองวันนี้นายชมเธอไม่หยุด ฉันนึกว่านายไม่เคยเห็นคนสวย ที่แท้แม่สาวคนนี้สวยจริง ๆ นี่นา!”
เหวินไฉกลอกตามองเขาแล้วพูดว่า “ฉันบอกตั้งนานแล้ว นายก็ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้นายหมดหวังแล้ว เห็นผู้ชายที่อยู่ข้างหลังถิงถิงหรือเปล่า? เขาเป็นเพื่อนของเธอ ดูก็รู้ว่ามีทั้งเงินทั้งอำนาจ ที่น่าโมโหที่สุดคือยังหน้าตาดีอีก! หน้าตาอย่างพวกเราเทียบเขาไม่ติดหรอก”
ชิวเซิงตบอกโต้แย้งว่า “พูดอย่างนั้นไม่ได้! ถึงผู้ชายคนนั้นจะหล่อ แถมดูมีเงินมีอำนาจก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ได้ด้อยกว่า อย่างน้อยฉันก็สู้เก่งกว่าเขา ถ้าถิงถิงตกอยู่ในอันตราย ฉันก็ปกป้องเธอได้!”
เหวินไฉยกมือชี้ไปที่อาเว่ยในฝูงชน “ต่อให้นายสู้เก่งแค่ไหน จะสู้ปืนได้หรือไง? นั่นหัวหน้าหน่วยทหารยามของเมือง อาเว่ย นายไม่เห็นหรือว่าเขากลัวเพื่อนของถิงถิงขนาดไหน? ผู้ชายคนนั้นอยู่ตรงไหน เขาก็หลบไปตรงนั้น! นี่แหละข้อดีของอำนาจ ต่อให้นายสู้เก่งแค่ไหน อีกฝ่ายยิงนัดเดียวก็ปลิดชีพนายได้!”
ชิวเซิงจ้องเหวินไฉอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่างน้อยฉันก็เก่งกว่านาย! ต่อให้ฉันสู้เขาไม่ได้ ก็ยังเก่งกว่านาย โอกาสของฉันมากกว่านายเยอะ!”
อาจารย์เก้าที่เดินอยู่ข้างหน้าได้ยินทั้งคู่เถียงกัน จึงหันกลับมาถลึงตาใส่ ทั้งสองรีบหุบปากทันที
ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงสุสานบนเขา
หลังจากจัดเตรียมแท่นพิธีอยู่พักหนึ่ง อาจารย์เก้าก็เรียกทุกคนมาไหว้จุดธูป พร้อมกำชับว่า “ทุกคนต้องไหว้ด้วยความจริงใจ” อย่างไรเสีย นี่เป็นการย้ายสุสานของตระกูลเริ่น เหรินฟาจึงเป็นคนแรกที่จุดธูปสักการะ
หลังจากเหรินฟาจุดธูปเสร็จ เขาก็เดินไปยืนข้างอาจารย์เก้า ส่วนอาเว่ยที่ต้องเป็นคนไหว้คนที่สองก็ตามขึ้นไปด้วย เหรินฟาพูดโอ้อวดกับอาจารย์เก้าว่า “อาจารย์เก้า เมื่อก่อนซินแสฮวงจุ้ยบอกว่าหาที่ฝังศพแบบนี้ได้ยาก เป็นทำเลมงคลชั้นดี”
อาจารย์เก้าหันกลับมามองเขาแล้วพยักหน้า “อืม ไม่เลว ทำเลนี้เรียกว่าจุดแมลงปอแตะผิวน้ำ ยาว 3 จั้ง 4 ฉื่อ ใช้ได้เพียง 4 ฉื่อ ส่วนกว้าง 1 จั้ง 3 ฉื่อ ใช้ได้เพียง 3 ฉื่อ เพราะฉะนั้นจะฝังโลงในแนวนอนไม่ได้ ต้องฝังตามพิธี!”
ระหว่างที่อาจารย์เก้าพูดอยู่ เหรินถิงถิงในชุดลำลองสีเขียวอมฟ้าก็จุดธูปเสร็จพอดี ถึงคราวหลินคงแล้ว เหรินถิงถิงเอ่ยกับหลินคงอย่างเก้อเขินเล็กน้อยว่า “ขอโทษนะ ที่นี่มีธรรมเนียมแบบนี้ รบกวนคุณแล้ว”
ตลอด 3 วันที่หลินคงพักอยู่ในตระกูลเริ่น เหรินถิงถิงหาเวลามาคุยกับเขาอยู่เสมอ หลินคงได้รับการศึกษาระดับสูงในศตวรรษที่ 21 คำพูดและการกระทำของเขามักแสดงให้เห็นความคิดเรื่องความเท่าเทียมระหว่างชายหญิง อีกทั้งยังไม่เชื่อเรื่องงมงายศักดินา เหรินถิงถิงจึงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างที่ให้หลินคงมาจุดธูปด้วย
แต่คำพูดเรื่องความเท่าเทียมของหลินคงก็ทำให้เหรินถิงถิงรู้สึกดีกับเขามากขึ้น หลินคงพยักหน้า “ไม่เป็นไร”
หลินคงกระตุกมุมปาก ก่อนเอ่ยว่า “ถึงฉันจะไม่เชื่อเรื่องงมงายศักดินาพวกนี้ แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ก็ต้องทำตามธรรมเนียม กฎที่ควรรักษาก็ต้องทำตาม”
เขาหยิบธูป 3 ดอกมาจุด แล้วทำตามท่าทางของคนอื่น ไหว้ไปทางหลุมศพของนายท่านผู้เฒ่าเริ่น พอปักธูปลงในดินของกระถางธูป ก็ได้ยินเสียงทึบดังสนั่นขึ้นมาทันที!
อาจารย์เก้ากับเหรินฟากำลังยืนคุยกันอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินเสียงก็รีบหันมามอง
เหรินฟาขมวดคิ้วถาม “เกิดอะไรขึ้น?” อาจารย์เก้าขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
บ่าวคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามารายงาน “นายท่าน! หลุมศพของนายท่านผู้เฒ่าทรุดลงไปส่วนหนึ่งขอรับ!”
อาจารย์เก้ากับเหรินฟารีบเดินเข้าไปดู แล้วก็เห็นดินส่วนหนึ่งตรงเนินหลุมศพพังทลายลงมาจริง ๆ ทั้งคู่ต่างรู้สึกประหลาดใจ
เหรินฟาหันไปถามอาจารย์เก้า “อาจารย์เก้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” อาจารย์เก้าขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน ทว่าสายตากลับเหลือบมองหลินคงอยู่หลายครั้ง
“ไม่เป็นไรหรอก คงเพราะเวลาผ่านมานาน ดินข้างใต้เลยร่วนเท่านั้น” อาจารย์เก้าตอบปัด ๆ
หลินคงลูบคางพึมพำในใจ หรือผีดิบเฒ่าตัวนี้ไม่พอใจที่เขาไหว้ไม่จริงใจพอกัน?
เหรินถิงถิงขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงแฝงความเป็นห่วง “หลินคง คุณไม่ตกใจใช่ไหม?”
หลินคงยิ้มพลางโบกมือ “แค่นี้เองหรือ? ต่อให้เจอเรื่องใหญ่กว่านี้ ฉันก็ยังตั้งสติได้”
ไม่นานก็มีบ่าววิ่งมาถามอาจารย์เก้าว่า “อาจารย์เก้า ทุกคนไหว้เสร็จแล้ว จะเริ่มขุดหลุมได้หรือยังขอรับ?”
อาจารย์เก้าครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “เริ่มได้”
พูดจบเขาก็หันไปทางโต๊ะบูชา เหรินฟา อาเว่ย รวมถึงชิวเซิงกับเหวินไฉรีบเดินตามไป
บ่าวที่อยู่ข้างหลังรีบหยิบเครื่องมือมาขุดหลุม ชิวเซิงขยับเข้าไปหาอาจารย์เก้าแล้วถามว่า “อาจารย์ การฝังตามพิธีคืออะไรหรือ?”
ตอนนั้นเอง เหรินถิงถิงกับหลินคงก็เดินเข้ามา
พออาเว่ยเห็นหลินคง เขาก็หดตัวแล้วรีบหลบอยู่หลังฝูงชน ราวกับหนูที่เห็นแมว
อาจารย์เก้าเหลือบมองหลินคง ก่อนตอบว่า “การฝังตามพิธีก็คือการฝังโลงในแนวตั้ง”
พูดจบอาจารย์เก้าก็มองเหรินฟา “ที่ฉันพูดถูกหรือเปล่า?”
เหรินฟาครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “ถูก! ซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นเคยบอกว่า บรรพบุรุษฝังในแนวตั้ง ลูกหลานย่อมรุ่งเรือง!”
อาจารย์เก้าถามต่อ “แล้วคำพูดนี้ได้ผลจริงหรือเปล่า?”
เหรินฟ้าทำหน้าบูดบึ้งแล้วส่ายหน้า “ตลอด 20 ปีมานี้ ธุรกิจของตระกูลเริ่นยิ่งทำยิ่งลำบาก ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับหลุมศพนี้หรือเปล่า”
อาจารย์เก้าเบ้ปาก “ฉันว่า ซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นคงมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลเริ่นของนาย”
อาจารย์เก้ากับเหรินฟาเดินไปอีกทาง อาเว่ยกลัวหลินคง จึงรีบเดินตามไปด้วย
ชิวเซิงกับเหวินไฉสบตากัน ก่อนขยับเข้าไปหาหลินคงกับเหรินถิงถิง
ชิวเซิงเข้ามาตีสนิทกับหลินคง “สหาย ฉันเห็นอาเว่ยหัวหน้าหน่วยทหารยามของพวกเราดูเหมือนจะกลัวนายมากเลย เขาติดหนี้นายหรือไง?”