กิ่งไม้ในป่าพาดไขว้กันยุ่งเหยิง เงาร่างนินจาโคโนฮะหลายคนกำลังเคลื่อนที่ผ่านเงาไม้ด้วยความเร็วสูง
ปลายเท้าของทุกคนแตะลำต้นไม้เบา ๆ ร่างกายกดต่ำแทบไม่แตะพื้นตลอดทาง ชายเสื้อพัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงซู่ซ่า ใบไม้ปลิวกระจาย
เซ็นจู โทบิรามะกับพวกกำลังเร่งฝีเท้าสุดกำลัง มุ่งหน้าถอยไปทางแคว้นไฟ ไม่นานก็ถึงริมแม่น้ำสายใหญ่ที่กว้างขวาง
แม่น้ำสายนี้พาดผ่านพรมแดนระหว่างแคว้นสายฟ้ากับแคว้นจันทร์ ขอเพียงข้ามแม่น้ำไปยังแคว้นจันทร์ก่อน แล้วเดินทางต่อผ่านแคว้นน้ำพุร้อน ก็จะกลับถึงหมู่บ้านโคโนฮะแห่งแคว้นไฟได้อย่างรวดเร็ว
ขณะที่ทุกคนกำลังจะข้ามแม่น้ำ จู่ ๆ เซ็นจู โทบิรามะก็หยุดเดิน
จากนั้นแววตาของเขาพลันเคร่งขรึม ก่อนพึมพำเสียงเบา “ผู้ไล่ตามมี 20 คน ดูท่าดันโซกับคางามิจะขวางพวกนั้นไม่สำเร็จ...”
สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่ด้านหลังพลันหน้าซีดเผือด
“ดันโซ... ถึงกับ...”
“คางามิ...” อุทาทาเนะ โคฮารุขอบตาแดงก่ำ สีหน้าเศร้าโศกสุดขีด
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นสูดลมหายใจลึก แววตาแน่วแน่อย่างยิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “อาจารย์ ทุกคนไปต่อเถอะ! ผมจะอยู่สกัดพวกมันเอง!”
“ไม่จำเป็น คนล่อพวกนั้นควรเป็นฉันต่างหาก”
เซ็นจู โทบิรามะหันกลับมา แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งหนีมาตลอดทาง แต่สีหน้าของเขายังคงหนักแน่นมั่นคง
“คนที่จะอยู่รั้งท้ายได้มีแค่ฉัน พวกนายทุกคนคือผู้สืบทอดอนาคตของหมู่บ้าน เป็นเจตจำนงแห่งไฟของคนรุ่นใหม่ จะมาตายที่นี่ไม่ได้” ใบหน้าเคร่งขรึมเปี่ยมบารมีของเซ็นจู โทบิรามะแสดงความเหนื่อยล้า ทว่ากลับเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
“ไม่ได้!” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นโต้กลับทันที น้ำเสียงแข็งกร้าวผิดปกติ “ดันโซใช้ชีวิตของตัวเองถ่วงพวกที่ไล่ตามไว้แล้ว ผมไม่มีวันแพ้เขาเด็ดขาด! เขาพูดถูก หมู่บ้านจะไม่มีใครสักคนก็ได้ แต่จะไม่มีคุณไม่ได้!”
“เจ้าลิง” เซ็นจู โทบิรามะมองเขาอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงจริงจัง “นายกับดันโซแข่งขันกันมาตลอดชีวิต ตอนนี้เขาล้มลงแล้ว อนาคตของหมู่บ้านยิ่งต้องมีนายมีชีวิตอยู่เพื่อแบกรับมัน”
“อย่าเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปน นายเป็นคนที่พี่ชายฉันให้ความสำคัญ”
“เก็บอารมณ์พวกนั้นไว้ก่อน ตั้งสติให้ดี ยังไม่ต้องรีบร้อนหรอก ถึงเวลาแล้ววันนั้นก็จะมาถึงเอง”
“ก่อนจะถึงวันนั้น จงรักษาชีวิตตัวเองไว้ แล้วใช้ชีวิตให้ดี”
พูดจบ เซ็นจู โทบิรามะยืดตัวตรง มองซารุโทบิ ฮิรุเซ็นอย่างจริงจัง ก่อนประกาศเสียงเข้มว่า
“เจ้าลิง จงปกป้องผู้คนที่ชื่นชมและเชื่อใจหมู่บ้าน แล้วฝึกฝนพวกเขาให้เป็นคนที่ฝากฝังยุคสมัยต่อไปได้”
“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ นายคือโฮคาเงะ!”
การแต่งตั้งที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นตะลึงจนพูดไม่ออก
จากนั้นเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งทันที สีหน้าแน่วแน่อย่างยิ่ง “ครับ! อาจารย์! ผมจะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อปกป้องโคโนฮะ!”
“ไป!”
เมื่อโทบิรามะออกคำสั่ง ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น มิทาโตะ คาโดเมะ และคนอื่น ๆ ก็ไม่ลังเลอีก รีบมุ่งหน้าถอยเข้าเขตแคว้นจันทร์เต็มกำลัง
เหลือเพียงเซ็นจู โทบิรามะอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
เขามองแผ่นหลังของทุกคนที่จากไป ก่อนถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ
“ดันโซ ขอโทษด้วย เพื่อโคโนฮะแล้ว ใคร ๆ ก็สละได้ รวมถึงฉันกับนาย”
“คางามิ... นายเป็นคนในตระกูลอุจิวะเพียงไม่กี่คนที่รักหมู่บ้านจากใจจริง ถ้าเลือกได้ ฉันไม่ควรปล่อยให้นายไปตายเลย หากมีนายอยู่ อนาคตระหว่างตระกูลอุจิวะกับโคโนฮะคงมีความบาดหมางน้อยลงมาก”
“ฮิรุเซ็น นายผู้สืบทอดเจตจำนงของฉันกับพี่ชาย... ต้องปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้ให้ดีนะ”
……
เซ็นจู โทบิรามะรอได้ไม่นาน เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ นินจาคุโมะงาคุเระ 20 คนก็ตามมาถึงอย่างรวดเร็ว
คินคาคุมองเซ็นจู โทบิรามะที่ยืนอยู่เพียงลำพัง แล้วหัวเราะอย่างอวดดี
“ฮ่า ๆ ๆ! เซ็นจู โทบิรามะ! ไม่คิดเลยว่าคนที่อยู่รั้งท้ายจะเป็นนาย! ลูกน้องสองคนนั่นคงโดนกินคาคุฆ่าตายไปนานแล้วสินะ!”
“ให้เหยื่อล่ออยู่รั้งท้ายงั้นเหรอ? เด็กสองคนนั่นจะขวางน้องชายฉันได้ยังไง คงไม่เหลือแม้แต่ซากศพแล้วล่ะ”
ได้ยินเช่นนั้น เซ็นจู โทบิรามะก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบเฉย ก่อนพูดเสียงเย็น “เลิกพูดไร้สาระ ลงมือเลย”
พูดจบ เขาก็ยกมือดึงด้ามดาบไร้คมจากด้านหลัง แล้วอัดจักระเข้าไป
วูม—!
คมดาบสีฟ้าสดใสก่อตัวขึ้นในพริบตา ดาบเทพอัสนีปรากฏขึ้นพร้อมประกายคมกริบพร่างพราว
จากนั้นอากาศในป่าก็ร้อนระอุขึ้นฉับพลัน
จักระเก้าหางสีแดงคล้ำพลุ่งพล่านรอบตัวคินคาคุ เสื้อคลุมสัตว์หางหนาหนักปกคลุมร่างกายในทันที ลวดลายคล้ายจิ้งจอกลามไปทั่วใบหน้า พลังเก้าหางร้อนระอุแผ่ไอขาวออกมา
มือข้างหนึ่งของเขากำเชือกทองคำแน่น อีกข้างก็กุมพัดกล้วยไว้ นินจาชั้นยอดคุโมะงาคุเระที่อยู่ด้านหลังรีบเข้าล้อม ปิดทางหนีของเซ็นจู โทบิรามะทุกด้าน
“เซ็นจู โทบิรามะ วันนี้แหละคือวันตายของนาย!”
คินคาคุตะโกนกร้าว ก่อนกวัดแกว่งพัดกล้วยในมืออย่างแรง!
กระแสเพลิงจากวิชาไฟอันร้อนแรงโหมซัดเข้าใส่โทบิรามะตรง ๆ! ขณะเดียวกันเชือกทองคำในมือขวาก็พุ่งออกไปราวกับงูพิษ รอจังหวะพันรัดเพื่อดึงผนึกถ้อยคำของโทบิรามะออกมา
“วิชาน้ำ กำแพงน้ำ!”
สิ้นเสียงตวาด กำแพงน้ำทรงวงแหวนก็ปรากฏล้อมรอบตัวโทบิรามะ รับวิชาไฟที่ถาโถมเข้ามาไว้ได้อย่างมั่นคง คลื่นความร้อนถูกกันไว้ทั้งหมด
คราวนี้โทบิรามะไม่ถอย แต่กลับพุ่งไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งกระแทกพื้นอย่างแรง “วิชาน้ำ คลื่นน้ำระเบิด!”
เมื่อเสียงของเขาสิ้นสุดลง ทั้งที่เป็นป่าซึ่งไม่มีแหล่งน้ำ พื้นดินกลับมีมวลน้ำมหาศาลทะลักขึ้นมาอย่างฉับพลัน กระแสน้ำคำรามกวาดไปทั่วสนามรบ พุ่งเข้าใส่นินจาคุโมะงาคุเระทุกคน!
เมื่อเห็นวิชาน้ำมหาศาลพุ่งเข้ามา เหล่านินจาคุโมะงาคุเระก็รีบป้องกันและหลบหลีกอย่างลนลาน
“ระวัง!”
“หลบเร็ว วิชาน้ำของเซ็นจู โทบิรามะรุนแรงเกินไปแล้ว!”
“สมกับเป็นชายผู้ได้ชื่อว่าปรมาจารย์วิชาน้ำ! ถึงกับใช้วิชาน้ำขนาดใหญ่ได้กลางพื้นที่ไร้น้ำ น่ากลัวจริง ๆ”
“ไม่ต้องกลัว! เขาถูกไล่ล่าหนีมาตลอดทาง จักระคงหมดเกลี้ยงแล้ว! อยู่ได้อีกไม่นานหรอก!” คินคาคุตะโกนเสียงเข้ม ปลุกขวัญกำลังใจให้กองกำลัง
……
ในป่าริมฝั่งแม่น้ำ เซ็นจู โทบิรามะพยุงลำต้นไม้พลางหอบหายใจเบา ๆ จักระที่เสียไปมหาศาลทำให้เขาแทบหมดสภาพ
ช่วงที่เซ็นจู โทบิรามะกำลังพักหายใจ จักระเก้าหางสีแดงคล้ำรอบตัวคินคาคุก็ปั่นป่วนพลุ่งพล่าน หางจักระหกเส้นฟาดสะบัดอยู่ด้านหลัง ดวงตาสัตว์หางที่แปรสภาพไปครึ่งหนึ่งจ้องล็อกเซ็นจู โทบิรามะที่อยู่ไกลออกไป
เขาเก็บพัดกล้วยกับเชือกทองคำไว้ชั่วคราว จากนั้นเงยหน้าอ้าปาก จักระหยินและหยางถูกผสานเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วในลำคอ ก่อตัวเป็นลูกบอลสัตว์หางสีดำสนิทหมุนวน ส่งเสียงสั่นเบา ๆ แรงกดมหาศาลทำให้อากาศสั่นสะเทือน
“เซ็นจู โทบิรามะ ลองชิมพลังของเก้าหางดู!”
ชั่วพริบตา ลูกบอลสัตว์หางที่คินคาคุบีบอัดไว้ในลำคอก็ถูกปล่อยออกมา ลูกบอลสีดำขลิบแดงลากรอยความร้อนพุ่งเข้าใส่เซ็นจู โทบิรามะอย่างรุนแรง!
อากาศบิดเบี้ยวจากแรงมหาศาล ต้นไม้ตลอดเส้นทางยังไม่ทันถูกสัมผัสก็ลุกไหม้และกลายเป็นถ่าน คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกดพื้นดินจนเศษหินปลิวกระจาย
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของโทบิรามะก็เคร่งขรึมลงอย่างมาก ในช่วงเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เขาแทบไม่มีเวลาคิด รีบกัดนิ้วแล้วฟาดมือลง “ประตูผีเสื้อสามชั้น!”
ครืน—!!
พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินลอยขึ้นฟ้า ประตูผีสีดำสนิทสามบานผุดขึ้นจากใต้ดินต่อเนื่องกัน!
ประตูทั้งสามตั้งซ้อนเรียงเป็นชั้น แผ่นบานสลักลวดลายเอ็นมะสีแดงฉานอันพิสดาร ใบหน้าผีเขี้ยวแหลมดูน่าสะพรึง ร่างใหญ่สูงตระหง่านขวางอยู่ตรงหน้าโทบิรามะ ปิดกั้นพื้นที่ที่แรงปะทะจะพุ่งผ่านไว้อย่างมิดชิด
ชั่วพริบตา ลูกบอลสัตว์หางก็พุ่งกระแทกเข้ากับบานหน้าประตูผีเสื้อชั้นนอกสุดอย่างแรง!
ตูม!
ประตูผีเสื้อทั้งสามบานที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งแตกพังลงทีละบาน แต่ถึงประตูยักษ์จะเสียหาย ก็ยังบิดเบือนและเบี่ยงทิศทางการพุ่งชนของลูกบอลสัตว์หางได้
ลูกบอลสัตว์หางของเก้าหางที่มีพลังพอจะราบเป็นหน้ากลองทั้งผืนป่า ถูกการป้องกันอันเด็ดขาดของประตูผีเสื้อสามชั้นหักเหวิถีออกไปอย่างฝืน ๆ เฉียดข้างประตูทั้งสามแล้วพุ่งตะแคงออกไป!
เสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดินดังสนั่น ลูกบอลสัตว์หางหลุดจากเส้นทางเดิม พุ่งกระแทกป่าบนภูเขาที่อยู่ห่างออกไป 100 ลี้อย่างรุนแรง!
ตูม—!
เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า แผ่นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด กลุ่มควันมหึมาลอยสูงขึ้นกลางอากาศคล้ายเมฆรูปเห็ด
เซ็นจู โทบิรามะที่ฝืนรับลูกบอลสัตว์หางไว้ได้หอบหายใจหนัก อกกระเพื่อมแรง ส่วนคินคาคุที่อยู่อีกด้านก็ชะงักไปเล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมไม่หยุดเช่นกัน เขาไม่ใช่ร่างสถิตเก้าหางที่แท้จริง การปล่อยลูกบอลสัตว์หางเต็มพลังหนึ่งครั้งย่อมสร้างภาระให้ร่างกายไม่น้อย
ในจังหวะนั้นเอง!
จู่ ๆ นินจาชั้นโจนินคุโมะงาคุเระคนหนึ่งก็พุ่งจู่โจมจากจุดอับสายตาของเซ็นจู โทบิรามะ ถือดาบนินจาที่ห่อหุ้มด้วยวิชาสายฟ้าความถี่สูง ประกายสายฟ้าสว่างจ้าฟาดลงจากด้านบนใส่เซ็นจู โทบิรามะเต็มแรง!
“วิชาสายฟ้า ดาบสายฟ้าสั่นสะเทือนเหนือเสียง!”
ดาบฟาดเร็วมาก ในชั่วพริบตา โทบิรามะไม่มีเวลาหันกลับไปป้องกัน!
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ก่อนคมสายฟ้าจะฟันลงมา—
เคร้ง—!!
กำแพงกระดูกซูซาโนะสีม่วงอ่อนพุ่งออกมาจากด้านข้าง รับดาบสังหารนั้นไว้ได้อย่างมั่นคง!
จากนั้นสายฟ้าก็ระเบิดออก คลื่นกระแทกรุนแรงซัดใบไม้แห้งและฝุ่นรอบด้านกระจาย!
อุจิวะ คางามิลงมายืนอย่างมั่นคง โครงกระดูกซูซาโนะที่ยังไม่สมบูรณ์ตั้งขวางหน้าโทบิรามะ เขาจ้องนินจาชั้นโจนินคุโมะงาคุเระที่กำลังตกตะลึง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ท่านรุ่นสอง! ไดโจบุ?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซ็นจู โทบิรามะก็เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “คางามิ? นายยังมีชีวิตอยู่เหรอ? แล้วกินคาคุล่ะ? อีกอย่าง นี่มัน... ซูซาโนะโอะ? เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา? นายผ่านอะไรมาบ้าง?”
“อาจารย์ ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวครับ”
สิ้นเสียง ร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง ยืนมั่นคงอยู่ตรงหน้าทั้งสอง
เขาคือชิมูระ ดันโซที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง
ไหล่ขวาของเขาว่างเปล่า ผ้าพันแผลตรงแขนที่ขาดยังมีเลือดซึม ทว่าเขายังคงยืนหลังตรง
เซ็นจู โทบิรามะมองแขนขวาที่ขาดของเขา สีหน้าชะงักงันไปโดยสิ้นเชิง “ดันโซ...”
“ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ผมมันหนังเหนียว ตายยาก” ดันโซยิ้มบาง ๆ
หัวใจเซ็นจู โทบิรามะหนักอึ้ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ “ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว... ดีแล้ว”
ส่วนคินคาคุที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับแตกตื่นสุดขีด เขาตะโกนด้วยความโกรธ “ไอ้เด็กเวร! พวกแกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วกินคาคุล่ะ? น้องชายฉัน กินคาคุอยู่ที่ไหน!!”
ดันโซเงยหน้าขึ้น สีหน้าเย้ยหยันดูแคลน “ถ้าพวกเรายืนอยู่ตรงนี้ได้ นายคิดว่าน้องชายยังมีชีวิตอยู่ไหมล่ะ?”
ตูม!!
ประโยคนั้นราวกับเสียงฟ้าผ่าระเบิดขึ้นในหัวของคินคาคุ!
จากนั้นใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวสีแดงฉานเข้าครอบงำดวงตาจนหมด!
“พวกแก—ฆ่ากินคาคุ!!!”
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดสั่นสะเทือนไปทั่วผืนป่า!
จักระเก้าหางสีแดงคล้ำรอบตัวคินคาคุพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สภาพแปรสภาพเป็นสัตว์หางครึ่งร่างเปิดออกจนสุด ไอร้อนแผ่พลุ่ง ความอาฆาตเย็นเยียบปกคลุมทั่วทั้งป่า!
หางจักระยาวหกเส้นด้านหลังฟาดพื้นอย่างบ้าคลั่ง เศษหินกระเด็นกระจาย เขาพุ่งเข้าโจมตีทั้งสามคนด้วยความแค้นสุดขีด!
เมื่อเห็นเช่นนั้น โทบิรามะทั้งสามก็เตรียมพร้อมรับมือในทันที
มือซ้ายที่เหลืออยู่ของดันโซกำดาวกระจายแน่น
โทบิรามะถือดาบเทพอัสนี จักระเหลืออยู่น้อยนิด ร่างกายอ่อนแรง
อุจิวะ คางามิหรี่ตาเย็นชา เหลือบมองทั้งสองคนข้างกาย—คนหนึ่งบาดเจ็บหนักจนแขนขาด อีกคนจักระแทบเหือดแห้ง
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย จักระสีม่วงอ่อนรอบตัวพลันเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง โครงกระดูกซูซาโนะยกคมกระดูกขึ้นสูง ก่อนพุ่งเข้าหาคินคาคุที่กำลังคลุ้มคลั่ง!
วินาทีต่อมา!
ตูม!
คินคาคุที่ถูกห่อหุ้มด้วยจักระเก้าหางปะทะเข้ากับซูซาโนะโอะอย่างจัง!
เสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั่วป่า คลื่นลมกระโชกกวาดออกไปทุกทิศทาง ท่อนไม้หักและเศษหินปลิวว่อนไปทั่ว!
พลังสัตว์หางสีแดงคล้ำอันบ้าคลั่งกระหน่ำใส่โครงกระดูกซูซาโนะไม่หยุด ไม่นานกระดูกสีขาวบนร่างซูซาโนะก็เริ่มสั่นสะเทือน รอยร้าวลามไปทั่ว!
ในเวลาเดียวกัน ดันโซสะบัดมือซ้าย ดาวกระจายวิชาลมหลายอันพุ่งออกไปติด ๆ กัน จากนั้นก็ประสานอินด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว ก่อนตวาดเสียงต่ำ “วิชาลม คลื่นสุญญากาศ!”
สิ้นเสียง ลมกรรโชกคมกริบราวกับเคียวลมก็ฟันตัดไขว้ กวาดเข้าใส่นินจาคุโมะงาคุเระที่อยู่รอบด้าน!
“ฆ่าพวกมัน! ล้างแค้นให้ท่านกินคาคุ!”
พร้อมกับเสียงตะโกน นินจาคุโมะงาคุเระที่เหลือก็คลุ้มคลั่งขึ้นอย่างสิ้นเชิง วิชาสายฟ้าหลากหลายรูปแบบถาโถมออกมา!
“วิชาสายฟ้า คลื่นสายฟ้าสะเทือน!”
“วิชาสายฟ้า กิอัน!”
“วิชาสายฟ้า สายฟ้าพุ่งผ่านพื้น!”
สายฟ้าสาดลงมาจากฟากฟ้า กระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วพื้นป่า ส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ!
คมลมฟันกระแสไฟขาดสะบั้น สายฟ้าฉีกกระชากลมกรรโชก!
วิชานินจาปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง แสงพร่างพราวระเบิดขึ้นเต็มฟ้า เศษดินและหินปลิวกระจาย พงหญ้าและต้นไม้ไหม้เกรียม สนามรบทั้งผืนกลายเป็นนรกแห่งการต่อสู้!
กลางสนามรบ คินคาคุสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิง อาศัยพลังเก้าหางบุกโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แต่ละหมัดเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาลราวกับทำลายฟ้าดินได้!
อุจิวะ คางามิรับมืออย่างใจเย็นตลอดเวลา ใช้โครงกระดูกซูซาโนะคอยผลาญจักระของอีกฝ่าย
ปะทะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สั่นสะเทือนครั้งแล้วครั้งเล่า!
รอยร้าวบนโครงกระดูกซูซาโนะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สายตาของคางามิก็เสื่อมถอยลงอย่างต่อเนื่อง จักระถูกใช้จนเกินขีดจำกัด ทว่าจักระสัตว์หางบนร่างคินคาคุก็อ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน!
จังหวะนี้แหละ!
อาศัยช่องว่างร้ายแรงที่คินคาคุเพิ่งใช้พลังไปจนหมด แต่ยังรวบรวมแรงครั้งใหม่ไม่ทัน!
อุจิวะ คางามิลงมือฉับไว อัดจักระที่เหลือทั้งหมดเข้าไปในซูซาโนะ!
จากนั้นซูซาโนะโอะกำหมัดกระดูกแน่น พุ่งโจมตีไปข้างหน้า กระแทกเข้ากลางอกและท้องของคินคาคุอย่างแรง!
ผัวะ—!
แรงกระแทกอันบ้าคลั่งระเบิดออกในพริบตา!
เสื้อคลุมสัตว์หางสีแดงคล้ำรอบตัวคินคาคุเริ่มสลายไปเป็นวงกว้าง ร่างใหญ่โตของเขาถูกซูซาโนะโอะซัดกระเด็นไปหลายสิบเมตร ก่อนกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย!
ลมหายใจของเขาปั่นป่วนจนหมดแรง ประคองพื้นเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาจ้องอุจิวะ คางามิไม่วางตา ดวงตาสัตว์หางเต็มไปด้วยความดุร้ายแดงฉาน แต่ไม่มีแรงเหลือพอจะโจมตีอีกแล้ว
“ได้เลย! ตอนนี้แหละ!”
เมื่อเสียงตวาดต่ำดังขึ้น แววตาของเซ็นจู โทบิรามะที่รอโอกาสมานานก็พลันคมกริบ!
ปลายนิ้วของเขาดีดคุไนหลายเล่มที่สลักคาถาเทพสายฟ้าเหินเวหาออกไปในทันที!
【ฟันเทพสายฟ้าเหินเวหา!】
ร่างของเขาหายวับไปในอากาศ!
วินาทีต่อมา โทบิรามะก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังคินคาคุอย่างน่าพิศวง!
แสงเย็นวาบหนึ่งส่องประกาย ดาบเทพอัสนีแทงทะลุจุดตายของคินคาคุได้อย่างแม่นยำ!
ฉึก—!
เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมา!
จักระเก้าหางรอบตัวคินคาคุสลายไปจนหมด เสื้อคลุมสัตว์หางหายวับ ร่างของเขาแข็งค้างก่อนล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง หมดลมหายใจไปแล้ว
นับแต่นี้ แสงสองสายแห่งคุโมะงาคุเระที่เลื่องชื่อไปทั่วโลกนินจาก็สิ้นชีพลงพร้อมกัน!
เมื่อนินจาคุโมะงาคุเระที่เหลือเห็นผู้นำทั้งสองตายพร้อมกัน พวกเขาก็ขวัญหนีดีฝ่อจนหมดสิ้น ไม่เหลือจิตใจจะสู้ ต่างพากันหนีเตลิด ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
ไม่นานนัก สนามรบก็กลับมาเงียบสงัดในที่สุด
อุจิวะ คางามิสลายซูซาโนะไป เส้นเลือดฝอยแดงก่ำขึ้นเต็มหางตา ใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรง แต่ในใจก็อดบ่นไม่ได้ว่า สมกับเป็นเจ้าตัวแสบเจ้าแผนการ ลอบโจมตีได้คล่องแคล่วเหมือนเดิมไม่มีผิด
จากนั้นเขาหันไปมองเซ็นจู โทบิรามะ ก่อนพูดเสียงเบา “ท่านรุ่นสอง คินคาคุกับกินคาคุตายแล้ว วิกฤตคลี่คลายชั่วคราว เราต้องรีบกลับหมู่บ้านให้เร็วที่สุดครับ”
เซ็นจู โทบิรามะจ้องเขาอย่างลึกซึ้ง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและพิจารณา ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “คางามิ บอกฉันมา เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของนายเบิกเนตรได้อย่างไร?”
อุจิวะ คางามิเตรียมคำตอบไว้แล้ว เขาพูดอย่างเปิดเผยจริงใจ “ตอนที่เห็นกับตาว่าพี่ดันโซถูกตัดแขนเพื่อปกป้องผม ในใจผมเหลือเพียงความตั้งใจจะแก้แค้น แล้วเนตรก็เบิกขึ้นในชั่วพริบตาครับ”
ได้ยินเช่นนั้น เซ็นจู โทบิรามะก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“ช่างเถอะ แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว กลับหมู่บ้านกันก่อน”
จากนั้นทั้งสามก็เดินผ่านสนามรบที่พังพินาศ จัดการบาดแผลของตนเล็กน้อย แล้วมุ่งหน้ากลับโคโนฮะอย่างมั่นคง