"เทียนเหลย..."
ลู่ซวงโหรวส่งเสียงร่ำไห้สุดหัวใจ เสียงนั้นราวกับถูกดึงออกมาจากก้นบึ้งของวิญญาณ เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับต้องการระบายความทุกข์ทั้งหมดในใจออกมาโดยไม่เหลือซ่อนเร้น
เสียงร้องนั้นดังก้องในห้องอันเงียบสงัด ทำให้หัวใจของทุกคนหดหู่ทันที
"พี่ใหญ่..." หยางลั่วร้องเรียกด้วยความเศร้าโศกเสียใจ เสียงเต็มไปด้วยความอาลัยและเสียดายอย่างสุดซึ้งต่อเซี่ยเทียนเหลย
ส่วนลู่ซวงโหรวนั้นราวกับวิญญาณหลุดลอย นั่งนิ่งอยู่กับพื้น กอดเซี่ยเทียนเหลยไว้แน่น มือลูบใบหน้าของเขาอย่างเบามือและเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าจะรบกวนเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับยังคงเพ้อฝันว่าเซี่ยเทียนเหลยจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งและมองเธออย่างอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย
หยางลั่วรู้สึกหมดหนทางอย่างที่สุด เผชิญหน้ากับความสูญเสียครั้งใหญ่ที่มาอย่างกะทันหัน เขารู้สึกเพียงว่าหน้าอกถูกก้อนหินขนาดใหญ่กดทับไว้แน่น จนหายใจไม่ออก ชั่วขณะนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะปลอบโยนลู่ซวงโหรวอย่างไรดี
ในชั่วขณะนี้ เวลาในห้องราวกับหยุดนิ่ง โลกทั้งใบดูเหมือนจะร่วมไว้อาลัยให้กับการจากไปของเซี่ยเทียนเหลย
ทันใดนั้น หยางลั่วก็ลุกขึ้นยืน "พั่บ" ก้าวสองสามก้าวไปที่กำแพง ความเจ็บปวดและความโกรธในใจราวกับภูเขาไฟที่ถูกกดข่มมานาน ปะทุขึ้นในทันที เขาชกกำปั้นลงบนกำแพงอย่างแรง ราวกับต้องการระบายความเจ็บปวดและความโกรธทั้งหมดที่มีออกมาในหมัดนี้
"ปัง!"
พร้อมกับเสียงดังสนั่น กำแพงถูกพลังอันแข็งแกร่งของหยางลั่วทลายลงเป็นหลุมลึก มือขวาของเขามีเลือดโทรม ผิวแตก กระดูกรางๆ จะเห็นได้ แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความโกรธแค้นในใจกลบความเจ็บปวดทางกายไปหมดแล้ว
ดวงตาของหยางลั่วราวกับคบเพลิง เปลวไฟแห่งความโกรธลุกโชนอยู่ในแววตา เขาเดินไปที่โจรที่สลบไสลอย่างรวดเร็ว ก้มลงไปตบที่หน้าอกของโจรอย่างแรง โจรที่สลบไสลอยู่ก็ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา
หยางลั่วต้องการรู้อย่างเร่งด่วนว่าโจรคนนี้เป็นใคร มีความแค้นอะไรกับเซี่ยเทียนเหลย และทำไมต้องลงมือสังหารเขาถึงเพียงนี้