เมื่อขบวนตำรวจผ่านหน้าประตูชุมชนอีกครั้ง ยามรักษาความปลอดภัยก็มองเห็นหยางลั่วอยู่ท่ามกลางหมู่ตำรวจได้ในพริบตา
ยามยืนลังเลอยู่กับที่ไม่ยอมขยับ เดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ ใจก็ปั่นป่วนทบทวนอยู่หลายครั้ง เขาขมวดคิ้วแน่น สายตาเผยให้เห็นความสับสน ในที่สุดก็กัดฟันแล้วรีบวิ่งไปทางหยางลั่ว พร้อมยื่นมือชี้ไปที่หยางลั่วตรง ๆ แล้วพูดกับตำรวจข้างตัวอย่างมั่นใจว่า "สหายตำรวจ เมื่อกี้แหละที่เขาบุกเข้ามาในชุมชนของพวกเราอย่างแรง"
"ขอบคุณมาก ไม่เป็นไรแล้ว เขาถูกเราควบคุมตัวไว้แล้ว ครั้งหน้าเจอคนแบบนี้อีก ต้องรีบแจ้งตำรวจทันทีเลยนะ"
"ครับ สหายตำรวจ" ยามตอบอย่างนอบน้อม พยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าแสดงความเกรงขามต่อตำรวจ
พอได้ยินคำพูดของโจวซิ่วหลิน หยางลั่วก็หันหัวเล็กน้อย สายตามองเธออย่างเย็นชา หากเป็นเมื่อก่อน ด้วยนิสัยตรงไปตรงมาของหยางลั่ว เขาต้องโต้กลับไปอย่างไม่เกรงใจแน่นอน แต่ตอนนี้ ในใจเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าจากการสูญเสียเซี่ยเทียนเหลย ไม่มีอารมณ์จะไปสนใจเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่หยางลั่วมองมา โหวซิ่วหลินก็มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ยิ้มบาง ๆ แล้วแอบภูมิใจในใจ
ในที่สุดก็ได้เปรียบเรื่องปากเรื่องคำกับเขาเสียที
แต่พอคิดดี ๆ เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองดูจะฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก เพราะตอนนี้หยางลั่วกำลังจมอยู่กับความเจ็บปวด ไม่มีแม้แต่เวลาดูแลตัวเอง
ออกจากชุมชนมา หยางลั่วก็ช่วยเปิดประตูรถให้ลู่ซวงโหรวอย่างใส่ใจ ท่าทางนุ่มนวลและมั่นคง พอเธอนั่งลงในรถอย่างเรียบร้อยแล้ว หยางลั่วก็หันไปเดินข้างโจวซิ่วหลิน พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ช่วยขี่มอเตอร์ไซค์กลับให้หน่อย มือฉันบาดเจ็บ ขี่ไม่สะดวก"
พูดจบ ก็ไม่สนใจว่าโจวซิ่วหลินจะเต็มใจหรือไม่ หยางลั่วหันหลังแล้วขึ้นรถตำรวจไปตรง ๆ
"ก็เพราะคุณบาดเจ็บ ฉันถึงยอมทน" โจวซิ่วหลินพึมพำเบา ๆ เสียงเบาแต่ยังเผยความไม่พอใจออกมา
โจวซิ่วหลินขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วกดแตรตามความเคยชิน
"ปี๊บ—" เสียงแหลมดังก้องไปในอากาศ