ลู่ซวงโหรวกอดเซี่ยเทียนเหลยแน่น ในตอนนี้ใบหน้าของนางซีดเซียวราวกับหุ่นเย็นเฉียบที่ถูกดึงวิญญาณออกไป
เมื่อโจรยกปืนเล็งมาที่นางอีกครั้ง ดวงตาของนางไร้ซึ่งความหวาดกลัว ในใจสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง ละทิ้งความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่โดยสิ้นเชิง ถึงกับปรารถนาอย่างเต็มที่ที่จะจากไปพร้อมกับคนที่รัก เพื่ออยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์ในอีกโลกหนึ่ง
ในยามคับขันที่โจรกำลังจะเหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง เพื่อจบชีวิตของลู่ซวงโหรวอย่างไร้ความปรานี แสงเย็นเยียบหนึ่งดั่งดาวตกที่เฉือนผ่านราตรี
เห็นเพียงมีดสั้นทหารเล่มหนึ่งพุ่งด้วยพลังดั่งหน้าไม้ที่แข็งแกร่ง มุ่งตรงไปยังมือขวาที่ถือปืนของโจร
ความเร็วของมีดสั้นทหารรวดเร็วดั่งสายฟ้า โจรไม่มีเวลาที่จะหลบไหว เพียงรู้สึกที่ข้อมือเกิดความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างกะทันหัน มีดสั้นทหารก็แทงทะลุข้อมือขวาของเขาอย่างแม่นยำ เลือดพุ่งออกจากบาดแผลทันที กระเด็นเป็นจุดเลือดบนพื้น
จากนั้น ร่างที่ปราดเปรียวราวเสือโคร่งลงจากเขา กระโจนเข้ามาจากระเบียง วิ่งตรงเข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็วดั่งพายุ
บุคคลผู้นั้นกลางอากาศพลิกตัวอย่างชาญฉลาด เตะออกไปหนึ่งครั้ง การเตะนี้ดั่งค้อนยักษ์ พลังอันแข็งแกร่งพุ่งตรงไปที่โจรอย่างรุนแรง ราวกับจะระบายความโกรธและความวิตกกังวลทั้งหมดลงในการโจมตีนี้
ลู่ซวงโหรวเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าผู้ที่มานั้นคือหยางลั่ว นางก็กลั้นความเศร้าโศกที่ปั่นป่วนดั่งคลื่นในใจไม่อยู่แล้ว ร้องไห้เสียงดัง: "เสี่ยวลั่ว รีบช่วยพี่เซี่ยของเจ้าหน่อยเร็ว"
ที่แท้ หยางลั่วแอบย่องเข้ามาจากระเบียงอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้นก็เห็นฉากอันน่าสยดสยองในห้อง จิตใจหนักอึ้งลงอย่างกะทันหัน ความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งถาโถมเข้ามา รู้ดีว่าตัวเองยังมาช้าไปหนึ่งก้าว
เห็นโจรกำลังจะทำร้ายลู่ซวงโหรว เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย รีบหยิบมีดสั้นทหารที่พกติดตัวมาเสมอ ซึ่งหลังจากมาถึงเมืองก็ยังไม่เคยใช้ ออกมาอย่างไม่ลังเล แล้วพุ่งออกไปอย่างสุดแรงมุ่งหน้าหาโจร