“เลขาฯ คุณไปแจ้งความได้เลยว่าผมทำร้ายร่างกายคนอื่น แต่ผมขอเตือนคุณไว้ก่อน เรื่องน่าอับอายที่คุณแอบทำไว้ พอถูกเปิดโปงเมื่อไร ตำแหน่งเลขาคณะกรรมการหมู่บ้านของคุณก็ถึงทางตันเมื่อนั้น” หยางลั่วจ้องเลขาคณะกรรมการหมู่บ้านตรง ๆ ด้วยสายตาคมกริบ คำพูดเต็มไปด้วยแรงข่มขวัญ
“ฉันทำอะไรไว้หรือ เธอ...เธออย่ามากล่าวหากันส่งเดช” เลขาคณะกรรมการหมู่บ้านหลบสายตา ไม่กล้าสบตาหยางลั่ว แม้ปากจะแข็งกร้าว แต่ในใจก็เริ่มหวั่น ๆ
หยางลั่วรู้เรื่องราวกระจ่างชัดราวกับเห็นอยู่ตรงหน้า ที่สามอาต้องเผชิญกับความไม่เป็นธรรมเช่นนี้ กระทั่งเบี้ยหวัดยังไม่ได้รับ ก็เพราะเลขาคณะกรรมการหมู่บ้านคอยมีส่วนร่วมและปล่อยปละอยู่เบื้องหลัง แล้วเขาจะไปนั่งฟังคำสั่งสอนจอมปลอมของอีกฝ่ายได้อย่างไร ยิ่งไม่มีทางแสดงสีหน้าดี ๆ ให้เห็น
“เสี่ยวลั่ว พอเถอะ”
ไม่รู้ว่าหยางเกาอี้เข้ามาอยู่ท่ามกลางฝูงชนตั้งแต่เมื่อไร เดิมทีเขากำลังตรวจดูการปล่อยน้ำเข้านาอยู่ เลขาคณะกรรมการหมู่บ้านส่งคนไปเรียกเขากลับมาอย่างเร่งรีบ
ตอนแรกพอได้ยินข่าวว่าหยางลั่วกับหยางเทียนหมิงลงไม้ลงมือกัน เขาก็ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว รีบวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง ทว่าภาพตรงหน้ากลับต่างจากที่เขาคิดไว้ลิบลับ
“สามอา เรื่องนี้อาไม่ต้องยุ่งครับ ผมรู้ว่าควรทำแค่ไหน”
หยางลั่วไม่สนใจเลขาคณะกรรมการหมู่บ้านที่กำลังทำหน้าลนลานอีกต่อไป เขาเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าหยางเทียนหมิง ก่อนตวาดลั่น “คุกเข่าลง!”
ตอนนี้หยางลั่วมีท่าทางน่าเกรงขามจนชวนหวาดกลัว ราวกับเทพวัชระที่กำลังพิโรธ ทั่วร่างแผ่รัศมีอำนาจอันไม่อาจล่วงเกิน ยิ่งหยางเทียนหมิงเพิ่งถูกซ้อมจนยังขวัญผวา พอได้ยินเสียงตวาด ขาทั้งสองก็เหมือนถูกถอนเรี่ยวแรง เข่าอ่อนยวบ ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นดังตุบอย่างว่าง่าย