ตอนเช้า หยางลั่วไปซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ตัวเมือง พอดีจึงซื้อวัตถุดิบสดใหม่กลับบ้านมาด้วย
วันนี้ได้พบปะเพื่อนร่วมชั้นเก่าที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี นับเป็นโอกาสหาได้ยาก เขาจึงยืนกรานให้ทั้งสองอยู่กินมื้อกลางวันที่บ้านก่อนค่อยกลับ
ตอนนี้เขาอยู่บ้านทั้งคน จะปล่อยให้ลุงสามต้องเข้าครัวเหน็ดเหนื่อยได้อย่างไร แน่นอนว่าเขาต้องลงมือทำเอง
ระหว่างกินข้าว ลี่เผิงเฟยกับเซี่ยเคอได้ลิ้มรสอาหารที่หยางลั่วทำด้วยตัวเอง รสชาติแสนโอชะพิชิตต่อมรับรสของทั้งคู่ได้ในพริบตา ทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย แทบจะเผลอกัดลิ้นตัวเอง ปากก็เอ่ยชมไม่ขาดสาย
ส่วนลุงสามของหยางลั่วก็กินอย่างเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ เขาค่อย ๆ ลิ้มรสอาหารพลางชมฝีมือของหยางลั่วไม่หยุด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเปี่ยมสุขและพึงพอใจ แม้แต่ริ้วรอยตรงหางตาก็คลายออกตามรอยยิ้มนั้น
หลังกินข้าวเสร็จ ระหว่างทางกลับ ลี่เผิงเฟยซึ่งกำลังขับรถอยู่ก็เอ่ยถามขึ้นว่า “เซี่ยเคอ เธอชอบหยางลั่วหรือเปล่า”
เซี่ยเคอได้ยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นแก้มก็แต้มสีแดงระเรื่อ เธอไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าเบา ๆ และยอมรับอย่างเปิดเผยว่า “ที่จริงตอนเรียน ฉันก็เริ่มรู้สึกดีกับเขาแล้ว มีความคิดกับเขาไม่เหมือนกับคนอื่น”
“ฉันแนะนำให้เธอตัดใจเสียเถอะ ไม่อย่างนั้นคนที่จะเจ็บปวดในภายหลังก็มีแต่เธอ”
“ทำไมล่ะ”
“เราเรียนด้วยกันมาตั้งสามปี ฉันพอจะเข้าใจหยางลั่วอยู่บ้าง เขาเป็นคนหนักแน่น ไม่เคยหวาดกลัวอำนาจ ไม่ใช่คนธรรมดาสามัญแน่นอน ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยเรื่องไม่แน่นอนและความผันผวน ความรักของเขาก็คงยากจะมั่นคงเหมือนกัน”
“แต่ฉันก็ยังอยากลองดู ต่อให้สุดท้ายต้องเจ็บจริง ๆ ฉันก็เต็มใจ และจะไม่เสียใจเลย” แววตาของเซี่ยเคอเผยให้เห็นความดื้อรั้นและแน่วแน่
ลี่เผิงเฟยมองท่าทางของเธอแล้วไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา