หยางลั่วไม่ได้สนใจเฉินกุ้ยหงที่นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่พื้นเลย เขาคว้าพลั่วเหล็กที่อยู่ตรงประตู จากนั้นก็เตะประตูอีกบานหนึ่งให้พังลงกับพื้น แล้วเดินตรงเข้าไปในบ้าน
"แก...แกจะทำอะไร?" เฉินกุ้ยหงถูกการกระทำต่อเนื่องของหยางลั่วทำให้หน้าขาวซีด เสียงสั่นเทาถามขึ้น
เมื่อเดินเข้าไปในบ้าน หยางลั่วชูพลั่วขึ้น แล้วทุบทำลายเครื่องใช้ไฟฟ้าและข้าวของต่างๆ ในบ้านทีละชิ้นอย่างรุนแรง ในพริบตา ก็มีเสียงดังเปรี้ยงปร้างดังขึ้นทั่วบ้าน เครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ ถูกพลั่วเหล็กทุบกระเด็นกระจัดกระจาย เศษชิ้นส่วนปลิวว่อนไปทั่ว
"เผิงเฟย ไอ้หยางลั่วนี่มันมีแนวโน้มใช้ความรุนแรงหรือเปล่า? แต่...ฉันชอบนะ การจัดการกับพวกคนชั่วแบบนี้ต้องใช้ความชั่วตอบโต้ ให้พวกมันจำไปจนตาย" เซี่ยเคอเบิกตากว้าง มองดูการกระทำของหยางลั่วในบ้าน รู้สึกทั้งตกใจและตื่นเต้น
"ชู่ว อย่าพูดไร้สาระ"
เซี่ยเคอเพิ่งจะรู้รายละเอียดทั้งหมดจากหลี่เผิงเฟย รู้สึกโกรธแค้นใจเป็นอย่างมาก เกิดความรู้สึกเดือดดาลขึ้นมา และเข้าใจและสนับสนุนการกระทำของหยางลั่ว
ชาวบ้านใจดีบางคนอยากจะเข้าไปในบ้านเพื่อเกลี้ยกล่อมหยางลั่ว ให้เขาสงบสติอารมณ์ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามต่อไป
แต่เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ประตู เห็นสายตาของหยางลั่วที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ราวกับจะเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ ก็อดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ ชาวบ้านหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็พากันถอยออกมา
ไม่นานนัก หยางเทียนหมิงสามีของเฉินกุ้ยหงก็วิ่งหน้าตั้งกลับมาที่บ้านอย่างดุดัน เห็นหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ราวกับวัวกระทิงที่กำลังโมโห