หลังจากกลุ่มของหวังเหวินปินจากไป ผู้จัดการโจวก็รู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมาก ถอนหายใจยาวๆ พรืดหนึ่ง ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น เขายืนอยู่กับที่ราวกับถูกทรมาน จะเดินไปก็ไม่รู้จะไปทางไหน จะอยู่ก็ไม่กล้าอยู่ ยิ่งไม่กล้าที่จะเอ่ยปากแทรกอะไรเด็ดขาด เกรงว่าพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะนำภัยมาสู่ตัวเอง ทำให้ไปโกรธคุณชายหวังผู้ทรงอำนาจในเมืองหลวงเข้า
ผู้จัดการโจวหันไปทางพนักงานเสิร์ฟ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที พูดเสียงเย็นชา "พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาทำงานแล้ว วันนี้เธอไปทำให้คุณชายหวังโกรธ ฉันไม่กล้ารับเธอไว้ทำงาน"
พนักงานเสิร์ฟกำลังจะเอ่ยปากตอบ หยางลั่วก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน "ถึงจะมาอ้อนวอนให้ฉันมา ฉันก็ไม่มา คนอย่างนาย รู้จักแต่จะรังแกลูกน้องตัวเอง รู้จักแต่จะประจบประแจงคนมีอำนาจ ไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย นายคิดว่าการประจบประแจงพวกผู้มีอำนาจจะทำให้นายนั่งตำแหน่งนี้ได้อย่างมั่นคงหรือ ไม่ช้าก็เร็ว สักวันหนึ่งเจ้านายก็จะไล่นายออกไปเหมือนกัน"
"นาย..." ผู้จัดการโจวถูกหยางลั่วพูดจนอ้าปากไม่ออก หน้าแดงสลับขาว
ถึงแม้หยางลั่วจะแต่งตัวธรรมดา ดูไม่สะดุดตา แต่เมื่อครู่ตอนที่รู้อยู่เต็มอกว่าหวังเหวินปินเป็นหนึ่งในสี่จอมอหังการแห่งเมืองหลวง ยังกล้าเผชิญหน้ากับเขาแบบตรงๆ ความกล้าหาญนี้ทำให้ผู้จัดการโจวรู้สึกไม่สบายใจ ไม่กล้าที่จะไปโกรธหยางลั่วได้ง่ายๆ ทำได้เพียงกลั้นความโกรธแค้นเอาไว้ในท้อง
"นายอะไรนาย รีบจ่ายค่าแรงของเธอให้เรียบร้อย เดี๋ยวเราจะไปทันที"
"แต่... แต่วันนี้เธอยังทำงานไม่ครบเวลานะ"
หยางลั่วเบิกตากว้าง สายตาเร่าร้อนราวกับไฟ พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "จะจ่ายหรือไม่จ่าย อย่าพูดมาก"
"จ่ายก็จ่าย ค่าแรงสองวัน 600 บาท"
ผู้จัดการโจวจำใจ จ่ายค่าแรงให้พนักงานเสิร์ฟอย่างไม่เต็มใจนัก
พอส่งเงินให้พนักงานเสิร์ฟเรียบร้อย หยางลั่วก็เรียกผู้จัดการโจวไว้อีก "เดี๋ยวก่อน"