ชายที่พวกเขากล่าวถึงนามว่าคุณชายหวัง มีชื่อเต็มว่าหวังเหวินปิน ในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองหลวง เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสี่จอมอหังการแห่งเมืองหลวง นับได้ว่ามีชื่อเสียงโด่งดังอย่างที่สุด เขาอาศัยความมั่งคั่งและเครือข่ายอันแข็งแกร่งของตระกูล ทะยานอย่างอหังการในแวดวงนี้ เพลิดเพลินกับสายตาอิจฉาของผู้คนและการประจบประแจงอันไม่มีที่สิ้นสุด
ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันในร้านอาหารนี้ ดึงดูดความสนใจของคนรอบข้างได้ไม่น้อย ทุกคนต่างอดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ ส่งสายตามองมาทางนี้
พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่ดูแลพื้นที่อื่น เห็นว่าสถานการณ์ทางนี้ดูเหมือนจะไม่ปกติ จึงรีบวิ่งไปรายงานผู้จัดการโรงแรมอย่างเร่งรีบ
ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งสวมชุดสูทเรียบหรู รองเท้าหนังขัดเงาเป็นมัน วิ่งมาด้วยท่าทางรีบเร่ง
หยางลั่วตั้งใจจะออกไปช่วยเหลือ แต่เห็นว่าคนที่มาเดินเข้ามาเหมือนจะเป็นผู้บริหารของโรงแรม จึงอยากจะดูว่าคนคนนี้จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
คนที่มาเดินเข้ามาก็คือผู้จัดการของโรงแรมแห่งนี้ พอมาถึงที่เกิดเหตุ ยังไม่ทันจะได้สืบหาสาเหตุที่แท้จริง ก็เอาความผิดไปโยนใส่พนักงานเสิร์ฟหญิงคนนั้นทันที แล้วตำหนิเสียงเขียวว่า "เธอทำไมถึงได้สะเพร่าแบบนี้?"
"คุณผู้จัดการ หนูไม่ได้ตั้งใจ" พนักงานเสิร์ฟเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ มือทั้งสองข้างกำมุมเสื้อผ้าโดยไม่รู้ตัว มองผู้จัดการแล้วพูดอย่างระมัดระวัง
การที่พนักงานเสิร์ฟเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจนี้ ทำให้หวังเหวินปินมองเห็นใบหน้าที่สวยงามของเธอได้อย่างชัดเจน ใบหน้าของเขาจึงปรากฏรอยยิ้มอันชั่วร้ายที่คนอื่นยากจะสังเกตเห็นได้ในทันที
จากนั้น หวังเหวินปินก็ส่งสายตาให้ลูกน้องคนหนึ่งของเขาอย่างแนบเนียน อีกฝ่ายเข้าใจในทันที พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ
หวังเหวินปินอาจจะมาที่นี่บ่อยๆ ผู้จัดการจำเขาได้ในทันที หัวใจของเขาหดวูบ ร้องไห่ในใจว่าร้ายแล้ว หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาทันที เขารีบยิ้มกว้างแล้วพูดว่า "คุณชายหวัง เป็นคุณเอง ขอโทษอย่างสุดซึ้ง ขอโทษที่ทำให้คุณไม่สบายใจ"