ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เย่จื่อหานเริ่มใส่ใจเรื่องที่หยางลั่วไม่กลับบ้านตอนกลางคืนมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกที่ค่อยๆ งอกงามอย่างเงียบเชียบนี้ เหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตอย่างช้าๆ ในฤดูใบไม้ผลิ แผ่ขยายไปทั่วหัวใจของเธอ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เคยสังเกตเห็น
อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้เลยว่า เมื่อครบรอบหนึ่งปี หยางลั่วจะยุติการแต่งงานครั้งนี้กับเธอ
เวลาเย็น แสงอาทิตย์ยามอัสดงอันอ่อนโยนราวกับม่านบางสีทอง ลอดผ่านลงมาที่ลานบ้านของตระกูลเย่
เย่จื่อหานกับมารดานั่งอยู่ที่ลานบ้าน พูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข ส่วนหยางลั่วนั่งอยู่ข้างๆ ฟังอย่างเก้อเขินเล็กน้อย
ในตอนนั้นเอง เย่เฟยหยางก็กลับมาถึงบ้าน เขาก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยพลังความหนุ่มสาว
"ป้า พี่สาว พี่เขย" พอเย่เฟยหยางเข้ามาในบ้านก็ทักทายอย่างอบอุ่นทันที น้ำเสียงกังวาน ทำลายความเงียบสงบในลานบ้านที่มีอยู่เดิม
หยุนฮุ่ยหลานยิ้มตอบ "เฟยหยาง กลับมาแล้วเหรอ"
"ครับป้า รบกวนป้าบอกห้องครัวหุงข้าวเพิ่มอีกหนึ่งคน ผมกินข้าวเย็นเสร็จแล้วจะกลับหน่วย"
"ได้สิ"
"พี่สาว ขอยืมตัวพี่เขยหน่อยนะ" เย่เฟยหยางไม่รอให้เย่จื่อหานพูดอะไร ไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ ย่อตัวลงข้างหยางลั่วทันที วางแขนพาดไหล่อย่างสนิทสนม "พี่เขย ขอคุยด้วยหน่อย"
"มีอะไรเหรอ"
"ไปกันเถอะ"
เย่เฟยหยางพาดแขนบนไหล่หยางลั่ว เดินตรงไปที่ลานหลังบ้าน
เห็นท่าทีสนิทสนมกันขนาดนั้น เย่จื่อหานก็อดคิดในใจไม่ได้: เด็กนี่แค่ไปหน่วยทหารมา ทำไมอยู่กับเฟยหยางถึงได้สนิทกันขนาดนี้?