ชุมชนเซิ่งเฟิง
ห้องนั่งเล่นในบ้านของเซี่ยเทียนเหลยตอนนี้เละเทะไปหมด ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดมา เฟอร์นิเจอร์ล้มระเนระนาด ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น บรรยากาศทั้งห้องชุลมุนวุ่นวายสุดขีด
เห็นเพียงเซี่ยเทียนเหลยที่นอนนิ่งไร้วิญญาณอยู่บนพื้น คราบเลือดแห้งกรังยังติดอยู่ที่มุมปาก เสื้อผ้าเปื้อนเลือดเป็นวงกว้าง ดูน่าตกใจยิ่งนัก
อันที่จริง เมื่อครู่นี้ สายที่โทรออกไปก็คือเซี่ยเทียนเหลยเอง ไม่นานมานี้ เขาได้ต่อสู้กับโจรอย่างสุดชีวิต แต่สุดท้ายเพราะฝีมือต่างกันเกินไป ถูกโจรตีล้มลงบาดเจ็บสาหัส
ในจังหวะที่โจรกำลังพูดจาเยาะเย้ยถากถางเขาไปเรื่อย เซี่ยเทียนเหลยก็คิดในใจว่า ถึงตอนนี้จะแจ้งตำรวจก็คงไม่ทันการ มีเพียงหยางลั่วเท่านั้นที่มีความสามารถจะเอาชนะโจรดุร้ายคนนี้ได้
เขาจึงแสร้งทำเป็นใจเย็น มือขวาค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างแนบเนียน วางไว้ข้างขาอย่างเบามือ แล้วหาเบอร์ของหยางลั่วอย่างลับ ๆ แล้วกดโทรออก
เซี่ยเทียนเหลยรู้ดีว่าถ้าพูดคุยในสถานการณ์แบบนี้คงเป็นการเปิดเผยเจตนาให้รู้กันชัด ๆ เขาจึงแค่ต้องการกดโทรออกให้หยางลั่วรับสายเท่านั้น ด้วยความฉลาดหลักแหลมของหยางลั่ว ต้องสังเกตเห็นความผิดปกติได้แน่นอน
แต่ทว่า การขยับตัวอย่างลับ ๆ ของเซี่ยเทียนเหลยก็ไม่รอดสายตาของโจรไปได้ โจรรีบชักปืนพกที่ติดตั้ง silencer ออกมา ปลายกระบอกปืนสีดำมืดจ่อไปที่หัวของเซี่ยเทียนเหลย พร้อมกับคว้าโทรศัพท์ของเขาไป แล้วโยนลงพื้นอย่างแรง โทรศัพท์แตกกระจุยกระจายในทันที
"ยังไงล่ะ ผู้การเซี่ย อยากจะหาคนมาช่วยนายงั้นเหรอ?"
ไม่รู้ว่าโทรไปติดหรือเปล่านะ เซี่ยเทียนเหลยภาวนาในใจให้หยางลั่วสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ นี่คือความหวังเดียวของเขา
เห็นเซี่ยเทียนเหลยเม้มปากแน่นไม่พูดไม่จา โจรก็ไม่รอช้า ยกมือขึ้นยิงทันที กระสุนพุ่งตรงเข้าที่แขนขวาของเซี่ยเทียนเหลยอย่างแม่นยำ ในพริบตา เลือดพุ่งทะลักออกมาเปียกแขนเสื้อของเขา
แม้ความเจ็บปวดจะถาโถมเข้ามา แต่เซี่ยเทียนเหลยก็อดทนไว้ กัดฟันถามโจรว่า "แกเป็นใครกันแน่? ทำไมต้องคิดวางแผนฆ่าฉัน?"