เมื่อได้ยินว่าคุณท่านเย่อนุญาตให้หยางลั่วฝังเข็มให้ ทายาทตระกูลเย่ต่างพากันเข้าไปล้อมหน้า และร้อนใจออกมาห้ามปราม
"ท่านพ่อ ท่านไม่คิดพิจารณาให้รอบคอบอีกสักหน่อยหรือ? เรื่องฝังเข็มนี่สำคัญยิ่งใหญ่ จะทำแบบลวก ๆ ไม่ได้เลยนะขอรับ"
"คุณปู่ ท่านอย่าเสี่ยงเลยนะครับ! เกิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไง?"
"..."
"ไม่ต้องพูดอีกแล้ว ข้าตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว!" เสียงของคุณท่านเย่แม้จะแหบพร่าตามวัย แต่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจท้าทาย
"ก็แล้วแต่ท่านพ่อเถิดขอรับ!" เย่เจี้ยนไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
จากนั้น เขาเดินเข้ามาใกล้หยางลั่วด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วถามเสียงเบา ๆ ว่า "เสี่ยวลั่ว เอ็งมั่นใจมากแค่ไหน? เอ็งควรรู้ว่าอาการป่วยของท่านพ่อ ทางประเทศชาติให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก จะให้เกิดเรื่องพลาดแม้เพียงนิดเดียวไม่ได้เด็ดขาด"
"คุณพ่อ อย่างน้อยก็แปดสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไปครับ คุณพ่อเชื่อผมเถอะ อายุของคุณปู่จะไม่เหลือแค่สามเดือนแน่นอน"
หยางลั่วอยากจะบอกว่ามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่พอคิดถึงทัศนคติของคนอื่น ๆ ในตระกูลเย่ เกรงว่าพวกเขาจะคิดว่าเขาหยิ่งยโสเกินไป ท้ายที่สุด ในวงการแพทย์ การเจอผู้ป่วยอาการหนัก ก็แทบจะไม่มีหมอคนไหนกล้าพูดออกมาอย่างเด็ดขาดว่าทำได้อย่างไม่มีข้อผิดพลาด
เย่เจี้ยนไป๋ฟังแล้ว ก็ตบไหล่หยางลั่วเบา ๆ ไม่พูดอะไรอีก เดินถอยหลังไปสองสามก้าวเงียบ ๆ เพื่อให้หยางลั่วตั้งใจฝังเข็มให้คุณท่านได้
หยางลั่วเห็นดังนั้น ก็ค่อย ๆ แกะกระเป๋าเดินทางที่สะพายอยู่บนหลังลงมา เปิดกระเป๋าหยิบชุดเข็มเงินออกมาอย่างคล่องแคล่ว
ไม่ว่าไปที่ไหน หยางลั่วจะพกเข็มเงินติดตัวเป็นนิสัย โดยปกติเข็มเงินเหล่านี้จะคาดไว้ที่เอว สำหรับเขาแล้ว เข็มเงินไม่ใช่แค่เครื่องมือรักษาผู้คน แต่ในยามคับขันยังใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้อีกด้วย
"ในกระเป๋ามีเข็มเงินจริง ๆ ด้วย แสดงว่าเขารู้วิชาแพทย์จริงสินะ..." เย่จื่อหานมองเข็มเงินในมือหยางลั่ว แล้วคิดในใจ