ในขณะที่หยางลั่วกำลังตั้งใจถอนเข็มอยู่นั้น ภายในห้องของคุณตาหยางเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เข็มตก ทุกสายตาจับจ้องไปที่หยางลั่วเป็นจุดเดียว
ไม่มีใครคาดคิดว่า บทสรุปเกี่ยวกับอาการป่วยของคุณตาหยางที่เหล่าหมอหลวงผู้มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งในวงการแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบันจากสำนักงานสาธารณสุขต่างยอมรับนับถือ จะถูกคนอื่นล้มล้างได้อย่างสิ้นเชิง
และคนที่ช่วยชีวิตคุณตาหยางเอาไว้ได้สำเร็จ กลับกลายเป็นลูกเขยที่ดูธรรมดาของตระกูลเอง ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นเพียงชายหนุ่มอายุราวยี่สิบห้าหกปีเท่านั้น
เรื่องแบบนี้ หากแพร่หลายออกไป เกรงว่าใครก็ตามที่ได้ยินคงรู้สึกเหมือนฟังนิทานปาฏิหาริย์ ชวนให้เหลือเชื่อจนยากจะยอมรับ
การฝังเข็มของหยางลั่วนั้นได้ผลทันทีที่ลงมือ มหัศจรรย์จนแทบทำเอาคางคนหลุดได้ ต่อให้เรียนวิชาแพทย์ตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา ก็ดูเหมือนจะยากที่จะไปถึงขั้นที่ล้ำเลิศไร้ที่ติเช่นนี้ได้
เหล่าลูกหลานตระกูลเย่ ต่างมีความรู้สึกเหมือนฝันไป คล้ายกำลังอยู่ในภวังค์อันมหัศจรรย์ ทุกสิ่งดูเลื่อนลอยไม่เป็นจริง แต่ความจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้า ก็ชัดเจนอยู่ในสายตาเช่นกัน
เมื่อหยางลั่วค่อยๆ ถอนเข็มเงินออกจนหมด คุณตาหยางหงเหลียงจึงค่อยเอ่ยปากช้าๆ ว่า "เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายกันได้ ใครมีธุระอะไรก็ไปทำเถอะ หนูน้อยลั่วอยู่ต่อ"
"ท่านพ่อ เพิ่งผ่านการฝังเข็มมา ร่างกายยังอ่อนแอ ควรพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยให้เสี่ยวลั่วมาอยู่เป็นเพื่อนท่านทีหลังก็ได้นะขอรับ" เย่เจี้ยนไป๋สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย เอ่ยเบาๆ