คนที่พูดก็คือหยางลั่วนั่นเอง
เขาจงใจรอให้หมอออกไปก่อนจึงค่อยออกมา เพราะไม่อยากให้หมอเหล่านั้นเสียหน้า อีกทั้งเรื่องส่วนตัวบางอย่างยังไม่คลี่คลาย หยางลั่วจึงไม่อยากเปิดเผยตัวมากเกินไป หรือทำให้ใครสนใจ
อันที่จริง หยางลั่วไม่ได้คิดจะอวดเด่นในตระกูลเย่ แต่เมื่อเห็นอาการของคุณปู่ เขาก็ไม่อาจทำเป็นไม่สนใจได้
แน่นอน ความมั่นใจของหยางลั่วนั้น เพราะเขามีความแน่ใจเต็มร้อยว่าจะรักษาคุณปู่ให้หายได้ ถึงแม้เขาจะไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม แต่ในสายตาของเขา โลกนี้แทบไม่มีโรคยากใดที่เขาเอาชนะไม่ได้
อีกทั้ง ตอนนี้หยางลั่วเป็นลูกเขยของตระกูลเย่ ถึงแม้ตำแหน่งนี้จะเป็นเพียงในนาม แต่คุณปู่ของตระกูลเย่ปฏิบัติต่อเขาอย่างดีเหมือนหลานแท้ๆ ความผูกพันนี้ยิ่งทำให้หยางลั่วมุ่งมั่นที่จะลงมือช่วยเหลือ
ทุกคนได้ยินก็หันไปมอง พบว่าคนที่พูดคือลูกเขยของตระกูลเย่ ต่างก็แสดงสีหน้าตกใจ โดยเฉพาะเย่จื่อหานและเย่เจี้ยนไป๋ สามีภรรยา ต่างเบิกตากว้างจ้องมองหยางลั่วด้วยความสงสัย
ถึงแม้พวกเขาจะเป็นพ่อตากับแม่ยายของหยางลั่ว และรู้เรื่องราวของเขาหลายอย่าง แต่ไม่เคยรู้เลยว่าหยางลั่วเข้าใจวิชาแพทย์ และไม่เคยได้ยินมาก่อน
เจ้านี่เนี่ยนะรู้วิชาแพทย์? ทำไมไม่เคยได้ยินเขาพูดถึง? หรือว่าจะอยากเอาหน้าตรงนี้? เย่จื่อหานคิดในใจด้วยความสงสัย มองหยางลั่วด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ