ได้ยินผลลัพธ์นี้ ทุกคนต่างตะลึงไปชั่วขณะ ราวกับเวลาจะหยุดนิ่งในวินาทีนี้ สมองยังไม่ทันประมวลผลข้อมูลที่ดูเหมือนเหลือเชื่อนี้
จากนั้น ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่กลั้นไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะแพร่กระจายไปทั่วฝูงชนในพริบตา ทุกคนต่างคิดว่าหยางลั่วแพ้ได้น่าขันเหลือเกิน ทหารหลายนายเริ่มพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“เมื่อกี้ท่าไม้ตายของเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นเก่งหรือไง!”
“แกล้งทำเป็นเก่งคงไม่ใช่ ฝีมือประกอบปืนของเขาน่ะเท่สุดยอด ยิงกระสุนครบ 30 นัดใช้เวลาแค่ 36 วินาที ใครจะทำได้แบบนั้นล่ะ”
ใบหน้าของร้อยตรีสาวเผยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม กับผลที่หยางลั่วยิงได้สิบนัดเพียงนัดเดียว ที่เหลือพลาดเป้าหมด เธอรู้สึกในใจว่ามันไม่ค่อยถูกต้องนัก
ในเมื่อยิงสิบนัดได้ แล้วทำไมกระสุนอีก 29 นัดถึงพลาดเป้าหมด? หรือว่านี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ?
พี่เขยคงรู้สึกแย่ไม่น้อย! เย่เฟยหยางไม่คิดว่าหยางลั่วจะแพ้ได้น่าอับอายขนาดนี้ ในใจเต็มไปด้วยความกังวล กำลังจะเดินเข้าไปปลอบโยนหยางลั่ว ทันใดนั้น ก็มีเสียงของผู้รายงานเป้าที่แฝงความสงสัยดังขึ้น: “ผู้บังคับหน่วย เป้าปืนนี้ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ”
เย่เฟยหยางรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องนี้อาจมีเงื่อนงำ จึงรีบพูดเสียงดัง: “อะไรผิดปกติ? เอาเป้าปืนมาให้ดูหน่อย”
ร้อยตรีสาวก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมา ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ผุดขึ้นในใจ เธอรีบตามไปติดๆ
เมื่อส่งเป้าปืนขึ้นมา เย่เฟยหยางและร้อยตรีสาวรีบเข้าไปดูอย่างใจร้อน สมาชิกทีมทั้งสองก็เหมือนถูกแรงบางอย่างที่มองไม่เห็นดึงดูด ต่างพากันเข้าไปล้อมดู
กลุ่มคนจ้องตาดูอย่างตั้งใจ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด อากาศเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดและความอยากรู้อยากเห็น