หลังจากที่หยางลั่วพูดจาเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ในที่สุดหยางเกาอี้ก็ยอมรับเงื่อนไขเรื่องการปรับปรุงบ้าน และยอมรับเครื่องใช้ไฟฟ้าและเฟอร์นิเจอร์ชุดนั้นด้วยความเต็มใจ
เห็นลุงคนที่สามพยักหน้ารับ หยางลั่วก็เต็มไปด้วยความดีใจ เขาสั่งช่างตกแต่งว่าจะต้องทำให้เสร็จภายในสามวัน หากคนไม่พอก็เพิ่มคนได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา
เพราะว่าหยางลั่วเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่ได้กี่วัน ก่อนจากไป เขาแค่อยากให้ลุงคนที่สามได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่ที่สดใสและใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
“หยางลั่ว”
ตอนที่หยางลั่วกำลังอธิบายแผนการตกแต่งและปรับปรุงบ้านให้ช่างฟังอยู่ ก็มีเสียงผู้ชายที่ก้องกังวานดังมาจากไม่ไกล
หยางลั่วได้ยินเสียงก็หันไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว ผู้ชายคนนั้นเขาจำได้ทันที นั่นคือเพื่อนสนิทที่สุดสมัยมัธยมต้น คนที่เคยให้เขาส่งเงินให้ทุกเดือนเพื่อช่วยโอนให้ลุงคนที่สาม นามว่าหลี่เผิงเฟย
ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ดูคุ้นตาพอสมควร หยางลั่วพยายามค้นหาความทรงจำอย่างรวดเร็ว แต่ก็จำไม่ได้สักทีว่าเป็นใคร แต่ในใจเขามั่นใจว่าเคยเห็นเธอมาก่อน
“หลี่เผิงเฟย นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
“เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันสิบปีกลับมา ฉันจะไม่มาหรือไง?”
ทั้งคู่ยื่นแขนออกมาพร้อมกัน กอดกันแน่นๆ ในอ้อมกอดแห่งการพบกันใหม่หลังห่างหาย หลังจากแยกออกจากกัน ทั้งคู่ก็ทำเหมือนตอนเด็กๆ ต่างคนต่างทุบอกอีกฝ่ายเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่ได้เจอกัน ราวกับกลับไปอยู่ในช่วงเวลามัธยมต้นที่ไร้กังวลอีกครั้ง
“หยางลั่ว นายจากไปสิบปี ไปรวยที่ไหนมา ไม่ชวนฉันไปด้วยเลยนะ”
“ไปอยู่นอกประเทศแบบมั่วๆ มาสิบปี เล่าไม่จบ อย่าพูดถึงเลย”
ตอนนั้นเอง ผู้หญิงที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ ตลอด ก็เอียงคอแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างขี้เล่น: “หยางลั่ว นายไม่คิดจะกอดฉันหน่อยเหรอ?”