"ลุงคนที่สาม ครับ ต้องขอโทษด้วย ที่สิบปีกว่าจะได้กลับมาหาท่าน"
"กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว มาสิ ให้ลุงดูหน่อยว่าโตเป็นหนุ่มแค่ไหน"
"ครับ"
หยางลั่วหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เมื่อเห็นสภาพอันโทรมของลุงเต็มตา หัวใจเหมือนถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรง จนแทบหายใจไม่ออก
ลุงคนที่สามก็จ้องมองหยางลั่วอย่างละเอียด ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่กลับยิ้มอย่างอบอุ่น จากนั้นพูดด้วยความเอ็นดู "เสี่ยวลั่วของเรากลายเป็นหนุ่มใหญ่แล้วจริงๆ"
"ลุงครับ ช่วงเวลาที่ผ่านมาท่านลำบากมามาก"
"ลุงไม่ลำบากหรอก แค่คิดถึงหลานแทบบ้า กลางวันกลางคืนก็แต่รอให้หลานกลับมา ลุงคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอหน้ากันอีกแล้ว"
ลุงคนที่สามกลั้นความรู้สึกในใจไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กน้อย น้ำตาเปี่ยมด้วยความคิดถึงและความน้อยเนื้อต่ำใจที่เก็บงำมานานหลายปี
"ลุงครับ ผมรู้ ผมรู้หมด ท่านอย่าร้องไห้เลย" หยางลั่วเองก็ร้องไห้จนพูดไม่เป็นประโยค เขาค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้ลุง
ยิ่งมองลุงก็ยิ่งเจ็บปวดในใจ ความรู้สึกผิดยิ่งทวีคูณ โทษตัวเองที่กลับมาช้าเกินไป ปล่อยให้ลุงแบกรับความทุกข์ลำบากเพียงลำพัง
"เอ้า ลุงไม่ร้อง ไม่ร้องแล้ว"
ชายชรายื่นมือที่หยาบกร้านเหมือนเปลือกไม้เก่าๆ ไปเช็ดกับเสื้อผ้า แล้วค่อยๆ ยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้หยางลั่ว มือคู่นี้ เคยคอยปกป้องหยางลั่วจากฝนฟ้า ถึงตอนนี้จะหยาบกร้านและแตกเป็นร่อง แต่ความอบอุ่นและความรักที่มีให้ไม่เคยเปลี่ยนไป
ทั้งคู่ต่างเช็ดน้ำตาให้กันและกัน อากาศเต็มไปด้วยความผูกพันอันอบอุ่น ที่ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลาจนยิ่งเข้มข้นและมีค่ายิ่งขึ้น