ในขณะเดียวกันกับที่หยางลั่วกำลังสนทนาอย่างจริงใจกับคุณตระกูลเย่ อีกด้านหนึ่ง หยุนฮุ่ยหลานและเย่จื่อหาน แม่ลูกคู่นี้ก็กำลังอยู่ในการสนทนาที่เป็นส่วนตัวและลึกซึ้งเช่นกัน
หยุนฮุ่ยหลานลังเลอยู่เล็กน้อย สีหน้าแฝงไปด้วยความเขินอายและความเป็นห่วง พูดเบาๆ ว่า "จื่อหานเอ๋ย เอ่อ... แม่อยากถามหนูว่า หนูกับเสี่ยวลั่วได้อยู่กินกันหรือยังจ๊ะ?"
ใบหน้าของเย่จื่อหานแดงก่ำขึ้นมาทันที ความแดงเหมือนสีของแสงตะวันยามเย็นที่งดงาม ลามไปจนถึงติ่งหู เธอเขินอายจนก้มหน้าลง เสียงเบาเหมือนยุงร้อง พูดว่า "ยังไม่ได้ค่ะ"
หยุนฮุ่ยหลานส่ายหน้าเล็กน้อย รู้สึกมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว เธอถอนหายใจเบาๆ และพูดช้าๆ ว่า "แม่เข้าใจแล้ว วันนี้ที่หนูจับแขนเสี่ยวลั่ว คงจะทำเป็นแสดงให้แม่ดูใช่ไหม พวกหนูจนถึงตอนนี้ยังแยกห้องนอนกันอยู่ ใช่ไหม?"
"ค่ะ"
"ปู่ของหนูยังเฝ้ารออุ้มเหลนทุกวัน ถ้าท่านรู้ว่าพวกหนูเป็นแบบนี้ ตำแหน่งนายกเทศมนตรีของหนูก็คงจะสั่นคลอน เอ้อ... ไม่รู้จะพูดกับหนูยังไงดี" หยุนฮุ่ยหลานถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
เย่จื่อหานเต็มไปด้วยความน้อยใจ สายตาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ ดูเหมือนจะคิดอย่างไรก็คิดไม่เข้าใจว่าทำไมคนในครอบครัวถึงให้ความสำคัญกับหยางลั่วขนาดนี้ อดพูดไม่ได้ว่า "แม่ ทำไมพวกท่านถึงเข้าข้างหยางลั่วตลอดเลยล่ะ? หนูไม่เคยเห็นว่าเขามีอะไรที่คู่ควรกับการที่พวกท่านปกป้องขนาดนี้เลย"