เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ที่นุ่มนวลราวกับเส้นด้ายทองคำส่องลอดผ่านช่องว่างอันเล็กจิ๋วของม่าน เข้ามาสาดส่องในห้องอย่างแผ่วเบาและสงบ แสงตะวันนี้เปรียบเสมือนจุมพิตแห่งการปลุกที่อ่อนโยนจากธรรมชาติ นำพาความอบอุ่นและความสว่างมาสู่ห้อง
เย่จื่อหานตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงสลัว ๆ สติกลับมาสมบูรณ์ เธอสะดุ้งตกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันใดว่าหยางลั่วพักอยู่ที่ห้องของเธอเมื่อคืนนี้ จากนั้นสายตาของเธอก็ราวกับถูกพลังบางอย่างดึงดูด รีบกวาดมองไปที่มุมห้องทันที
แต่ทว่า ณ มุมห้องนั้น กลับไม่เห็นเงาของหยางลั่วอีกแล้ว มีเพียงผ้าห่มที่เขาห่มนอนเมื่อคืน ถูกพับอย่างเป็นระเบียบราวกับเต้าหู้ก้อนหนึ่ง วางไว้อย่างเรียบร้อย ผ้าห่มที่พับเป็นระเบียบนี้ ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความพิถีพิถันและวินัยของหยางลั่วด้วยภาษาที่เงียบงัน เย่จื่อหานเผลอเหลียวมองเวลา ก็พบว่าเพิ่งจะยังไม่ถึงเจ็ดโมง
เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะแสดงละครร่วมกับเย่จื่อหาน หยางลั่วก็ทำอย่างเต็มที่ เขาตื่นแต่เช้าตรู่ ออกไปวิ่งออกกำลังกายเหมือนเช่นเคย พอกลับมาก็ตรงเข้าไปในครัว ตั้งใจจะเตรียมอาหารเช้าให้เย่จื่อหานและซูเชี่ยนญาติพี่น้องสองคนนี้
เย่จื่อหานและซูเชี่ยนตื่นนอนเกือบเจ็ดโมงครึ่ง ทั้งสองคนปรากฏตัวที่ห้องนั่งเล่นในเวลาเกือบพร้อมกัน
"พี่สาว พี่เขย เช้าแล้วจ้า!" น้ำเสียงใส ๆ ของซูเชี่ยนดังขึ้นในห้องนั่งเล่น เต็มไปด้วยพลังความสดใสของวัยรุ่น
หยางลั่วยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์!"
"น้องสาว เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม?" เย่จื่อหานถามยิ้ม ๆ
"สบายดีจ้ะ" ซูเชี่ยนหัวเราะคิกคักแล้วพูดต่อ "พี่สาว ทำไมหน้าตาพี่ดูไม่สดชื่นเลยล่ะ? เหมือนมีรอยคล้ำใต้ตานะ"
"พี่ก็หลับสบายดี" เย่จื่อหานตอบเสียงเบา ใบหน้าเผยรอยแดงเรื่อเล็กน้อย นึกไปถึงภาพเมื่อคืนที่หยางลั่วนอนในห้องของเธอ รู้สึกงัวเงียไปทั้งคืน เธอจึงเผลอมองไปทางหยางลั่ว
ในขณะเดียวกัน หยางลั่วก็มองมาที่เย่จื่อหานพอดี สายตาของทั้งสองมาบรรจบกันกลางอากาศ ชั่วขณะนั้น บรรยากาศอันละเอียดอ่อนและอึดอัดก็แผ่กระจายไปทั่ว
โชคดีที่หยางลั่วตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ทำลายความอึดอัดนั้นทันที "พวกเธอคงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วสินะ! เดี๋ยวฉันไปต้มเส้นให้กินเลย"