ถังซินหรานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบ
เธอวางถุงพลาสติกที่ใส่แอปเปิลกับบิสกิตลงบนโต๊ะ แล้วพยุงกำแพงค่อย ๆ ก้มลงเปลี่ยนรองเท้า
ท้องที่ตั้งครรภ์ได้หกเดือนหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่ถ่วงอยู่ แค่ก้มลงแต่ละครั้งก็เหนื่อยแทบแย่
ทุกครั้งที่เปลี่ยนรองเท้า เธอต้องยันกำแพงไว้ให้ทรงตัวก่อน ถึงจะค่อย ๆ ถอดรองเท้าออกได้
ไฟโทสะที่จ้าวเผิงข่มกลั้นมาตลอดทั้งวันพลันพุ่งปะทุขึ้นมา เขาขึ้นเสียงดังลั่น
“ฉันถามเธออยู่นะ ถังซินหราน หูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยิน?
เมียบ้านไหนเขาเป็นเหมือนเธอ ไม่กลับบ้านกลับช่องทั้งวันทั้งคืน ดูสิว่านี่กี่โมงแล้ว?
ฉันทำงานมาทั้งวัน กลับบ้านมายังไม่ได้กินข้าวร้อน ๆ สักคำ แบบนี้มันปกติตรงไหน?
ฉันแต่งเธอกลับมา ไม่ได้จะตั้งบูชาเธอ ชีวิตแบบนี้จะอยู่ไปเพื่ออะไรวะ?”
ถังซินหรานยืดตัวขึ้น สีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงเรียบเย็นราวกับน้ำนิ่งในบึง
“จ้าวเผิง ฉันแต่งงานกับนาย ไม่ได้ขายตัวมาเป็นพี่เลี้ยง
นายแค่นั่งทำงานในสำนักงานรวมทุกวันยังบ่นว่าเหนื่อย แล้วฉันที่ต้องเตรียมการสอน สอนหนังสือ ตรวจการบ้านทุกวัน จะสบายกว่านายตรงไหน?
นายยังรู้ด้วยเหรอว่าฉันท้อง? ยังรู้ด้วยเหรอว่าแต่งฉันมาเพื่อใช้ชีวิตคู่?
ฉันท้องมาหลายเดือนแล้ว นายเคยถามสักคำไหมว่าเหนื่อยหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนไหม?
ไม่ต้องพูดถึงของบำรุงเลย แค่ผลไม้สักครึ่งกิโลนายยังไม่เคยซื้อให้ฉัน”
เธอยกมือแตะหน้าท้องเบา ๆ น้ำเสียงเจือความเย็นชาปนเยาะตัวเอง
“นายก็แค่ปากบอกว่าเป็นห่วงเด็กในท้องฉัน