สิบกว่านาทีต่อมา ป้าใหญ่ตระกูลถังกับอารองตระกูลถังก็รีบร้อนมาถึงทางเดินโรงพยาบาลไล่เลี่ยกัน
ป้าใหญ่ตระกูลถังเหงื่อท่วมตัว พอเห็นจ้าวเผิงนั่งยองอยู่ข้างกำแพง ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือฟาดเขาเต็มแรง
เสียงเพียะดังสนั่นก้องไปทั่วทางเดินอันเงียบสงบ พยาบาลที่เดินผ่านยังหันมามอง
จ้าวเผิงไม่ได้หลบ ใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดงขึ้นมาทันที
เธอชี้หน้าเขา ลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ แต่ความโกรธกลับเย็นเยียบถึงกระดูก
“จ้าวเผิง ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าไอ้เด็กเหลือขอนี่พึ่งพาไม่ได้... ถ้าวันนี้ซินหรานเป็นอะไรขึ้นมา ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินไปทางห้องตรวจ พอถึงหน้าประตูก็ชะงัก ก่อนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง สายตาเย็นเยียบราวกับคมมีดน้ำแข็ง
ไฟสีแดงหน้าห้องผ่าตัดสว่างจ้าบาดตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนกับบรรยากาศอึดอัด ลอยอบอวลเข้าจมูก
ป้าใหญ่ตระกูลถังกำชายเสื้อไว้แน่น เดินวนไปมาในทางเดิน ดวงตาแดงก่ำจนแสบไปหมด
จ้าวเผิงนั่งหดตัวอยู่ข้างกำแพงมาพักใหญ่ เห็นไม่มีใครสนใจ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นแล้วฝืนยิ้มเดินเข้าไปหา
“ป้าใหญ่ เรื่อง...เรื่องนี้โทษผมเอง ผมใจร้อนไปหน่อย... เอ่อ ที่จริงเพราะว่า...”
เขาถูมือไปมา ทำท่าลำบากใจแต่ก็เหมือนตัวเองมีเหตุผล ท่าทางนั้นทำให้ป้าใหญ่ตระกูลถังรู้สึกสะอิดสะเอียน เธอจึงบอกให้เขาไสหัวไปไกล ๆ ทันที
อารองตระกูลถังเหลือบมองจ้าวเผิงอย่างเฉยชา สายตาไม่มีแววโกรธแม้แต่น้อย แต่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว ทำเอาความเย็นแล่นปราดจากท้ายทอยไปถึงกระดูก
จ้าวเผิงกลัวจนขาสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว