จ้าวเผิงฝืนใจวางนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ พิมพ์รัวอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ปะติดปะต่อออกมาได้หลายร้อยคำ
พอเขียนเสร็จก็หยุดมือ แล้วอ่านทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบ อ่านไปอ่านมา มุมปากก็เริ่มตก คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เนื้อหาแห้งแล้งเหมือนจดบันทึกเหตุการณ์ไปวัน ๆ แม้แต่ตัวเขาเองยังอ่านไม่ไหว ต่อให้โพสต์ลงอินเทอร์เน็ต ก็คงไม่มีใครสนใจ
เขาจ้องหน้าจอ รู้สึกอึดอัดใจ เวลาครึ่งค่อนวันเสียเปล่าหมดแล้ว
ทั้งที่เมื่อก่อนอ่านมาไม่รู้กี่รอบ ทำไมพอถึงเวลาต้องใช้จริงกลับเขียนไม่ออกนะ?
เขาเขียนให้ตัวเอกสอบได้บัณฑิตจิ้นซื่อ จากนั้นก็เลื่อนตำแหน่ง แต่งงาน ดื่มสุรากับเพื่อนร่วมงาน แล้วก็เข้าประชุมขุนนาง
เขียนไปเขียนมาก็มีแต่คำว่า «จากนั้น» วนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ไม่กี่ประโยค ฉากหนึ่งยังยืดไม่เต็มครึ่งหน้ากระดาษด้วยซ้ำ
อ่านแล้วจืดชืด ทั้งยังขาดความต่อเนื่อง ไม่มีรสชาติสักนิด
แค่ตัวเขาอ่านเองยังรู้สึกขัดใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะดึงดูดคนอื่นให้อ่านได้
จ้าวเผิงยิ่งอ่านก็ยิ่งโมโห เขาลากเคอร์เซอร์คลุมข้อความที่เขียนไว้ทั้งหมดแล้วกดลบทิ้ง
เส้นทางนักเขียนก๊อบปี้ไปต่อไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนแนวคิด ไม่ลอกมาทั้งดุ้น แต่หยิบยืมมาใช้แทน
เขานำฉากบางส่วนจากละครสั้นที่เคยดูในชาติก่อนมาปรับ แล้วผสมกันจนกลายเป็นเรื่องใหม่
เอาจุดฟินจากละครสั้นหลายเรื่องมารวมกัน ยังไงก็ต้องดังแน่
เขาคิดว่าไอเดียนี้ไม่เลว ดีกว่าฝืนลอกต้นฉบับมาตั้งเยอะ
แต่พอลงมือเขียนจริง ๆ ถึงได้รู้ว่าเรื่องราวในละครสั้นพวกนั้นมีความยาวรวมกันแค่ไม่กี่นาที พอเอามาใส่ในนิยายแล้วกลับยืดได้ไม่ถึงหนึ่งตอน