ถังซินหรานก้มมองท้องตัวเอง วางมือทาบลงไป เธอตัดใจจากลูกคนนี้ไม่ลง
แต่ชีวิตตอนนี้กลับย่ำแย่ถึงขนาดนี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้จะใช้ชีวิตอย่างไร
หรือว่าต่อจากนี้เธอจะจมดิ่งไปพร้อมกับจ้าวเผิงคนเฮงซวยแบบนี้หรือ?
จ้าวต้าฉีพูดกับจ้าวเผิงว่า “เจ้าสาม คำโบราณว่าไว้ เจ็บแล้วจำจะได้ฉลาดขึ้น กลับไปคิดให้ดีว่าต่อจากนี้จะทำยังไง
พ่อกับแม่แก่แล้ว ช่วยแกได้ครั้งหนึ่ง แต่ช่วยไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก
ตอนว่าง ๆ ก็คิดดูให้ดี แกสร้างครอบครัวแล้ว กำลังจะเป็นพ่อคน หรือแกอยากให้ลูกชายโตขึ้นมาใช้หนี้แทนแก?”
จ้าวเผิงก้มหน้าขานรับอือเบา ๆ ไม่พูดอะไรต่อสักคำ
จ้าวต้าฉีเห็นท่าทางไม่เอาไหน ไร้ความรับผิดชอบของเขา ก็อยากด่าอีกสักสองประโยค แต่คิดไปก็ไม่มีประโยชน์
สุดท้ายจึงแค่โบกมือแล้วบอกว่า พอเถอะ ไปอาบน้ำเข้านอนกันได้แล้ว
แม่ของจ้าวเผิงเช็ดน้ำตา ลุกไปต้มน้ำในครัว ส่วนจ้าวกังกับจ้าวเฉียงก็แยกย้ายกลับห้อง
จ้าวต้าฉีนั่งนิ่งอยู่ในห้องโถงใหญ่นานมาก ถังซินหรานก็นั่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกกลับไปที่ห้องของจ้าวเผิง
จ้าวเผิงเดินตามเข้าไป แล้วดึงประตูปิดตามสบาย
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ปูพื้นเป็นแถบสีขาวเล็ก ๆ
ถังซินหรานนั่งข้างเตียง ไม่ได้มองเขา เธอวางกระเป๋าไว้ข้างหัวเตียง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“จ้าวเผิง ต่อจากนี้นายคิดจะทำยังไง?”
จ้าวเผิงยืนอยู่ตรงประตู มือยังจับลูกบิดไว้ นิ่งอยู่นาน