จ้าวกัง พี่ชายคนโตของจ้าวเผิง ได้ยินเสียงแม่ร้องไห้โวยวายจากลานบ้านข้าง ๆ จึงรีบวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
พอผลักประตูเข้ามาเห็นสภาพในลานบ้าน เขาก็ชะงักไป ก่อนถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
แม่ของจ้าวเผิงร้องไห้เล่าอีกรอบว่าจ้าวเผิงไปกู้เงินนอกระบบมาห้าหมื่นหยวนเพื่อเล่นหุ้นจนขาดทุน ตอนนี้เจ้าหนี้ตามมาถึงบ้านแล้ว
พอจ้าวกังได้ฟัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขาก้าวพรวดเดียวไปถึงหน้าจ้าวเผิง แล้วยกมือฟาดลงไปหนึ่งฉาด
เสียงเพียะดังสนั่น จ้าวเผิงเซถอยหลังไปสองก้าว ยืนไม่อยู่จนหงายก้นลงกับพื้น
จ้าวกังยืนอยู่ตรงหน้า ชี้นิ้วใส่เขา เสียงสูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“น้องสาม แกบ้าไปแล้วหรือไง? เงินกู้นอกระบบแบบนั้นยังกล้าไปยุ่งอีกหรือ?
แกคิดจริง ๆ เหรอว่าหลิวเซิ่งลี่ สามีของจ้าวฉิง เป็นคนพูดง่าย?
หมอนั่นกินคนไม่เหลือแม้แต่กระดูก แกคิดว่าเพราะสองบ้านเราเป็นญาติกัน เขาจะไม่บีบแกจนเกินไปหรือไง?
ถ้าเขาใจดีขนาดนั้น คนที่กู้เงินจากเขาไปจะไม่มีใครกล้าเบี้ยวหนี้เลยสักคนได้ยังไง?”
จ้าวเผิงยังนั่งอยู่กับพื้น ไม่ได้ลุกขึ้นมา ใบหน้าซีกหนึ่งแดงก่ำ มุมปากมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
เขาใช้หลังมือเช็ดมุมปาก ก้มหน้าเงียบ ไม่เงยขึ้นมองพี่ชายคนโต
จ้าวเฉียงเดินตามหลังจ้าวกังเข้ามา แม่ของเขานั่งร้องไห้ด่าจ้าวเผิงอยู่ตรงธรณีประตู เขาได้ยินทุกคำ
พอเข้ามาในลานบ้าน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงกวาดตามองแม่ที่นั่งเช็ดน้ำตาอยู่ตรงธรณีประตู
จากนั้นก็มองพ่อที่หน้าเขียวคล้ำ แล้วมองจ้าวเผิงที่ถูกตบจนไม่กล้าปริปาก