สุดสัปดาห์ซูหยวนกลับบ้าน ซูเซี่ยงเฉียนฉวยจังหวะที่เสิ่นเหมยกำลังวุ่นอยู่ในครัว ถือถ้วยชาเข้ามาหาเธอแล้วฟ้องเสียงเบา
“หยวนหยวน แม่แกนี่นะ ฉันจนปัญญากับเขาจริง ๆ
ฉันแค่เผลอพูดไปว่าหุ้นที่เล่นกับแกทำเงินได้หน่อยเดียว วันรุ่งขึ้นเขาก็ถอนเงินทั้งหมดในบัตรฉันไปฝากประจำแล้ว
แกดูสิ บ้านเรามีแม่บ้านการเงินแบบนี้ ฉันจะไปคิดอะไรได้อีกล่ะ?”
ซูหยวนฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “พ่อก็รู้นี่ว่าแม่เป็นคนแบบไหน
ชีวิตนี้แม่ยึดอยู่แค่หลักเดียว เงินต้องอยู่ในมือตัวเองถึงจะสบายใจ ฝากไว้ในธนาคารถึงจะเรียกว่ามีเงิน”
ซูเซี่ยงเฉียนถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงโซฟา “พ่อรู้
แต่กว่าจะทำกำไรจากหุ้นได้สักก้อน ยังไม่ทันได้อุ่นเงินในมือเลย ก็โดนแม่แกคว้าไปหมดแล้ว
แกว่ามันเรื่องอะไรกันเนี่ย?”
ซูหยวนยิ้มพลางยื่นแอปเปิลให้ “เอาน่า ฝากประจำก็ไม่ได้ขาดทุนสักหน่อย เงินก็ไม่ได้หายไปไหน
แม่แกน่ะไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น เชื่อแต่หลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรจากธนาคาร
เห็นหุ้นขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วแม่กลัว แต่เห็นตัวเลขในสมุดบัญชีแล้วถึงจะอุ่นใจ”
ซูเซี่ยงเฉียนรับแอปเปิลไปกัดคำหนึ่ง ส่ายหน้าแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
ซูหยวนมองท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของซูเซี่ยงเฉียน
แล้วก็นึกถึงตอนที่แม่เลือกซื้อของโดยเปรียบเทียบราคาจากหลายร้าน ความประหยัดของแม่ที่เมื่อก่อนเธอไม่เข้าใจ
แต่พอโตขึ้นมีครอบครัวเองถึงได้รู้ว่า เงินแค่เหรียญเดียวก็ทำให้คนเก่งจนมุมได้ ชีวิตในบ้านต้องอยู่กันอย่างมั่นคง อย่าไปโลภกับสิ่งที่ฉาบฉวย
ที่จริงไม่ใช่แค่เสิ่นเหมยที่ไม่เชื่อเรื่องเล่นหุ้นหรือการลงทุน ซูหยวนในชาติก่อนก็ไม่เชื่อเหมือนกัน